Pop Court

Το 2018 είναι η χρονιά της ενήλικης ζωής μου που είδα τις λιγότερες ταινίες. Από τη μία η ευκολία του Netflix και των σειρών, από την άλλη το ότι ήταν η πρώτη χρονιά της επαγγελματικής μου καριέρας που δεν πληρωνόμουν για να γράφω για σινεμά, το αποτέλεσμα ήταν να είμαι πιο επιλεκτικός, αλλά αυτό σημαίνει ότι θυμάμαι και καλύτερα όλες τις προβολές μου μέσα στο έτος και είχα και περισσότερο χρόνο να τις χωνέψω. Εν ολίγοις, αυτές ήταν οι δέκα αγαπημένες μου ταινίες μέσα στο 2018, οι οποίες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ήταν διαθέσιμες στην Ελλάδα από την 1η Ιανουαρίου μέχρι σήμερα. 10) «Πρόσωπα & ιστορίες» ( JR , Agnes Varda ) Σε ένα σημείο της ταινίας, ένας εργάτης ρωτά το δημιουργικό δίδυμο πώς ακριβώς γνωρίστηκαν μεταξύ τους. Ο JR απαντά χιουμοριστικά πως ήρθαν κοντά μέσω ενός dating app, με την Varda να τον ψέγει πως η ίδια δεν είναι μυστικίστρια αλλά προσγειωμένη και προτιμά να απαντά ευθέως σε ό,τι τη ρωτούν. Φυσικά, η Varda στα 89 της χρόνια εκπροσωπεί μια δια...

Όσο αυξάνονται οι ώρες στο γραφείο τόσο αυξάνονται και οι ώρες στο Spotify. Ας βγάλουν νόημα τα 48 χιλιάδες λεπτά που άκουσα φέτος μουσική με τους δέκα αγαπημένους μου δίσκους για το 2018. 10)  Pusha T – « Daytona » Ο Pusha T δεν αστειεύτηκε μέσα στο 2018. Ήταν τόσο καλός που επιβίωσε ακόμη και από την ελεύθερη πτώση του Kanye . Ήταν τόσο καλός που έβαλε στη θέση του τον Drake σαν να μην τρέχει τίποτα. Το « If You Know You Know » ήταν με διαφορά το αγαπημένο μου εναρκτήριο track της χρονιάς. Αν υπήρχε στο άλμπουμ το « The Story of Adidon », θα μπορούσε να ανέβει ακόμη πιο ψηλά. 9)  Amen Dunes – « Freedom » Βραβείο δίσκου που βγήκε τόσο νωρίς ώστε να έχεις προλάβει να είσαι σίγουρος ότι θα τον ακούς και μετά το 2018, αλλά και ώστε να χαθεί κάπου στο χαμό των νέων πιο θορυβωδών κυκλοφοριών του δεύτερου μισού της χρονιάς. Ένα όνειρο στο μεταίχμιο της άνοιξης και του καλοκαιριού. 8)  Noname – « Room 25 » Η Noname ...

Το 2018 ήταν μια σούπερ τηλεοπτική χρονιά, κατά την οποία η πρεστίζ τηλεόραση συνδύασε επιτέλους την αισθητική και την ποιότητά της και με πληθώρα καλού περιεχομένου. Ήταν επίσης και η πρώτη γεμάτη χρονιά μετά το κίνημα του #metoo, κάτι που φάνηκε στο μέσο αρκετά περισσότερο από το σινεμά. Για να μην τα πολυλογώ, αυτές ήταν οι δέκα σειρές που αγάπησα περισσότερο μέσα στη χρονιά. 10) « American Vandal » (Netflix) Φαίνεται αδιανόητο το πώς μια σειρά από ακαθαρσίες σε ένα περιβάλλον αμερικανικού Λυκείου μετατράπηκαν σε ένα πακέτο γεμάτο με αυθεντικό σασπένς και βαθυστόχαστο κοινωνικό σχολιασμό που βρίσκει στόχο σε κάθε θέμα με το οποίο καταπιάνεται. Το « American Vandal » ήταν (και δυστυχώς θα παραμείνει) το καλύτερο κρυμμένο μυστικό του Netflix . 9) « The Bisexual » (Channel 4) Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνει η Desiree Akhavan , γιατί ακόμη και αν δεν πρωτοτυπεί σε ζήτημα περιεχομένου, διαθέτει μια αφοπλιστική ειλικρίνεια στον τρόπο που οι χαρακτήρες τη...

Είναι λίγες οι φορές που βγαίνω από το σινεμά και δεν ξέρω αν αυτό που μόλις παρακολούθησα το βρήκα μου άρεσε ή όχι. Ή μάλλον να το βρήκα και καλό αλλά και κακό, μα πρωτίστως συγκλονιστικά ενδιαφέρον. Αλήθεια, πόσες φορές έχεις δει μια ταινία, η οποία ακόμη και αν σου αρέσει να μην αισθανθείς έστω και μια φορά την ανάγκη να κοιτάξεις την ώρα; Όταν, λοιπόν, πέφτουν οι τίτλοι τέλους και συνειδητοποιείς πως δεν βγήκες ποτέ έξω από το ρυθμό και την ιστορία της ούτε μια φορά, τότε το σίγουρο είναι ότι αυτό που είδες είναι πολύ πιο σημαντικό από μια «καλή ταινία» που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο χάσμα του 3 και 3,5 αστεράκια και δε θα τη σκεφτείς ούτε μισό λεπτό ξανά στη ζωή σου. Δεν είναι πολλές οι ταινίες που θα βγουν μέσα σε μια χρονιά και θα πληρούν όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις και το « Widows » του Steve McQueen είναι μια από αυτές. Και είναι μια τόσο παράξενη ταινία, από αυτές που αξίζει να δοκιμάσεις ένα διαχωρισμό σκηνοθεσίας και σεναρίου. Αυτό διότι το σενάριο της Gilli...

Φαντάσου πως μια μέρα ξυπνάς, πιάνεις το κινητό σου (γιατί αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις) για να δεις τι συνέβη στο ίντερνετ όσο εσύ κοιμόσουν και συνειδητοποιείς πως έχεις χάσει τον κωδικό σου για όλους τους λογαριασμούς σου στα social media . Μοιάζει με την αρχή ενός καφκικού εφιάλτη του 21 ου αιώνα που σου προκαλεί ένα αίσθημα ασφυξίας και μόνο στην ατένισή του. Την ίδια στιγμή, φαντάσου πως ξυπνάς μια μέρα και χάνεις την ταυτότητά σου στον έξω κόσμο και όλα τα στοιχεία σου διαγράφονται ξαφνικά από παντού. Γίνεσαι ένας κανένας, αλλά όλοι οι λογαριασμοί σου στα social media παραμένουν ανέγγιχτοι, ακριβώς ως έχουν. Ό,τι πριν από μερικές δεκαετίες φάνταζε ως ο απόλυτος εφιάλτης, σήμερα μοιάζει λιγότερο τρομακτικό συγκριτικά με την απώλεια των δεδομένων μας στα social media . Μπορεί και εγώ αλλά και η πλειοψηφία του κύκλου μου να έχουμε περιορίσει ως ένα βαθμό το ρυθμό που ενημερώνουμε τη διαδικτυακή μας παρουσία με νέο περιεχόμενο, χωρίς βέβαια αυτό να εξα...

Η ποπ είναι πάντα η στιγμή. Όταν παύεις να εκτιμάς την καλή ποπ της εποχής σου (όχι απαραίτητα μουσική, αφού αυτή η πρόταση γενικεύεται), τότε αρχίζεις να ζεις στο παρελθόν. Διάβαζα το κείμενο του Ringer για την Billie Eilish, την 16χρονη ποπ σταρ που έχει γίνει σημείο αναφοράς για την Gen Z, και στο τέλος του άρθρου αναφέρεται ένα περιστατικό από μια συναυλία της. Καθώς λοιπόν αυτή φτάνει προς το encore και έρχεται η ώρα για το χιτάκι, η Eilish ζητά από όλους να κατεβάσουν τα κινητά τους και να ζήσουν τη στιγμή, η οποία είναι μοναδική και δε θα ξανάρθει. Ακριβώς αυτή είναι η φύση της ποπ για μένα. Δεν υπάρχει για να παρακολουθεί και να απαθανατίζει τη στιγμή, αλλά για να τη ζει και να σε παρακινεί και εσένα να κάνεις το ίδιο. Ας είμαστε ειλικρινείς. Η Ariana Grande είναι η σημαντικότερη ποπ σταρ αυτή τη στιγμή και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται κάτι έχει κάνει λάθος. Και δε μιλάω μόνο μουσικά, αλλά τοποθετώντας την κυρίως μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό και πολιτιστικό τοπίο της...

Όσο μεγαλώνω νιώθω ότι εκτιμώ όλο και περισσότερο οτιδήποτε σχετίζεται με το Halloween , ίσως επειδή αποτελεί μια αισθητική σταθερά μερικών ανθρώπων να διαφοροποιηθούν από το επιθετικό κιτς που μαστίζει αυτή τη χώρα και που εξαπλώθηκε από τη στιγμή που τα social media εξελίχθηκαν από την hip διαδικτυακή συνάθροιση μερικών ανθρώπων που θέλουν να είναι μες στα πράγματα σε επέκταση ολόκληρης της «εκεί έξω ζωής». Ίσως πάλι είναι ένας δικός μου ευσεβής πόθος να βρίσκομαι κάπου που ο καιρός ευνοεί σκοτεινή εικονοποιία και ταυτόχρονα ένα αίσθημα πηγαίας ζήλειας προς όσους έχουν τη δυνατότητα να βρίσκονται εκεί. Η μόνιμη παρουσία του ήλιου και της ζέστης σε αυτή τη χώρα νιώθω ότι βοηθά μόνο στην αναπαραγωγή ανθρώπων και ιδεών που νιώθουν ίλιγγο απέναντι σε ό,τι μπορεί να βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια. Το σίγουρο είναι πως μου αρέσει που εδώ και μερικά χρόνια υπάρχει μια κινητικότητα γύρω από Halloween πάρτι, events και pop - ups , ακόμη και αν είμαι το τελευταίο άτομο που θα ...

Σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό πόσο άσχημο είναι που έχει επικρατήσει η τάση στην αγορά εργασίας του να θεωρείται ως απόλυτα κερδοφόρα επιλογή ζωής η ενασχόληση με καθαρά τεχνοκρατικές προοπτικές καριέρας, όπως η γνώση υπολογιστών ή τα οικονομικά, χωρίς παράλληλα να θεωρείται σημαντικό να ασχολείσαι με τέχνες ή με ιδέες πέρα από το επάγγελμά σου. Και την ίδια στιγμή σκέφτομαι πόσο εγωιστής και εγωκεντρικός είμαι που βλέπω τα πράγματα έτσι, ίσως επειδή για εμένα η συζήτηση γύρω από τις τέχνες και την ποπ κουλτούρα και τις ιδεολογίες που αυτές άπτονται είναι τόσο σημαντική και για χρόνια υπήρξε και το επάγγελμά μου. Πριν από κάποιες μέρες, διάβασα στον New Yorker ένα άρθρο για την άνοδο των « bullshit jobs » , οι οποίες έχουν μοναδικό σκοπό να βγάλεις χρήματα από αυτές, δίχως να σου αποφέρουν καμία απολύτως ευχαρίστηση πέρα από τη στιγμή που κάνεις ανάληψη από την τράπεζα. Για κάποιους αυτό είναι αρκετό, η αλήθεια είναι όμως ότι είναι λίγο λυπηρό να περνάς τόσες ώρες της ζωής...

Το «Μπλουμ» της Nalyssa Green είναι ένας δίσκος για να τον ακούσεις σε διάφορες φάσεις. Καθώς έχεις τελειώσει αργά από τη δουλειά και είναι ακόμη Τετάρτη και αναρωτιέσαι μήπως χάνεις το νόημα της ζωής όπως το φανταζόσουν και αν ποτέ θα καταφέρεις να νιώσεις ξανά την ανεμελιά και την ελευθερία των  early  20 s   σου. Σκέφτεσαι πως αν αργήσεις να γυρίσεις σπίτι τότε ίσως το μόνο που θα κάνεις είναι να πας να κοιμηθείς κατευθείαν για να ξυπνήσεις και να οδηγηθείς πάλι προς το γραφείο. Παρόλα αυτά, βάζεις τα ακουστικά και αποφασίζεις να κάνεις μια βόλτα πριν γυρίσεις γιατί το χρειάζεσαι. Το δικό σου Αιγάλεω μπορεί να είναι η Νέα Σμύρνη, το Χαλάνδρι, η Κηφισίας ή το ίδιο το Κέντρο της πόλης. Και κάπου ανάμεσα στη ζεστασιά που βγάζουν τα φώτα των δρόμων και στη μακρινή αραιή βουή των αυτοκινήτων που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, αρχίζουν να σου σκάνε αναμνήσεις από όλες τις άλλες φορές που έχεις περπατήσει αυτούς τους δρόμους -όμορφες ή άσχημες, δεν έχει σημασία- και νι...