Το «thank u, next» είναι το τραγούδι της χρονιάς

Η ποπ είναι πάντα η στιγμή. Όταν παύεις να εκτιμάς την καλή ποπ της εποχής σου (όχι απαραίτητα μουσική, αφού αυτή η πρόταση γενικεύεται), τότε αρχίζεις να ζεις στο παρελθόν. Διάβαζα το κείμενο του Ringer για την Billie Eilish, την 16χρονη ποπ σταρ που έχει γίνει σημείο αναφοράς για την Gen Z, και στο τέλος του άρθρου αναφέρεται ένα περιστατικό από μια συναυλία της. Καθώς λοιπόν αυτή φτάνει προς το encore και έρχεται η ώρα για το χιτάκι, η Eilish ζητά από όλους να κατεβάσουν τα κινητά τους και να ζήσουν τη στιγμή, η οποία είναι μοναδική και δε θα ξανάρθει. Ακριβώς αυτή είναι η φύση της ποπ για μένα. Δεν υπάρχει για να παρακολουθεί και να απαθανατίζει τη στιγμή, αλλά για να τη ζει και να σε παρακινεί και εσένα να κάνεις το ίδιο.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η Ariana Grande είναι η σημαντικότερη ποπ σταρ αυτή τη στιγμή και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται κάτι έχει κάνει λάθος. Και δε μιλάω μόνο μουσικά, αλλά τοποθετώντας την κυρίως μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό και πολιτιστικό τοπίο της εποχής της. Καταρχάς, παρά την όποια εκτενή έκθεσή της στη σφαίρα της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια, καταφέρνει και διατηρεί κάποιο μυστήριο ως άτομο, ένα αληθινό ενδιαφέρον που σε κάνει διαρκώς να θες να ανακαλύψεις περισσότερα για αυτήν και να την αποκωδικοποιήσεις. Και όσο απλό μπορεί να σου φαίνεται αρχικά αυτό, τόσο δύσκολο καθίσταται καθώς νομίζεις πως πλησιάζεις. Το να διατηρήσει μια ποπ σταρ μια ιδιόρρυθμη προσωπικότητα ήταν εύκολο πριν τα social media, αλλά τώρα όταν αυτό συμβαίνει, σημαίνει πως αυτή η εικόνα είναι αυθεντική και όχι το δημιούργημα απλά μιας καλής επικοινωνιακής ομάδας.

Ποπ σημαίνει εξέλιξη. Η ζωή (πρέπει να) πηγαίνει μόνο μπροστά, οπότε πέρα από την αισθητική και το όποιο στιλ, το περιεχόμενο είναι που κάνει τη διαφορά. Σε αυτό το πλαίσιο, βρίσκω πως το «thank u, next» είναι το σημαντικότερο τραγούδι για το 2018, ένα συνειδητοποιημένο diss track με αποδέκτη την κυρίαρχη κουλτούρα της λογικής του mansplaining με την οποία συνεχίζει και λειτουργεί η βιομηχανία του TMZ και των παραπαιδιών του. Η Grande μιλάει ανοιχτά για όλες τις προηγούμενες σχέσεις της, όχι για να ικανοποιήσει το πάθος μας για να δούμε τη ζωή της μέσα από την κλειδαρότρυπα, αλλά για να αποδείξει πως είναι ευγνώμων για αυτές από τη στιγμή που την έκαναν τον σοφότερο άνθρωπο που είναι σήμερα. Καθώς παρότι βρισκόμαστε στο 2018, η προσωπικότητα μιας γυναίκας συνεχίζει να ορίζεται από αυτόν που έχει δίπλα της και από τον αριθμό των πρώην της, σαν να μην είναι μια ξεχωριστή οντότητα αλλά να νοηματοδοτείται από την ανδρική παρουσία και να πρέπει να καταθέτει διαρκώς διαπιστευτήρια για τη σχέση της με αυτή. Αυτό που κάνει η Grande είναι να ανοίγει ένα νέο απάτητο μονοπάτι για τη γυναικεία χειραφέτηση στην ποπ κουλτούρα και τα ίχνη του οποίου δε γίνεται να καλυφθούν ξανά από χώματα του παρελθόντος.

Μόλις πριν από τρεις μήνες κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ της Grande, το «Sweetener», το οποίο περιείχε το τραγούδι με τίτλο «pete davidson», περιγράφοντας τον έρωτά της για τον κωμικό του SNL, τα συναισθήματά της για τον οποίον κατά κάποιον τρόπο λειτούργησαν ως έμπνευση για όλο το δίσκο. Καθώς ο αρραβώνας τους έληξε όσο γρήγορα δημιουργήθηκε, φαινόταν ακόμη πιο άβολη η ύπαρξη του συγκεκριμένου κομματιού από ό,τι αρχικά. Με το «thank u, next», λοιπόν, όχι μόνο φαίνεται παράξενο που θα υφίσταται για πάντα εκεί έξω, αλλά είμαστε ευγνώμονες και για αυτό. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που ζουν τη ζωή τους δίχως φίλτρο, οι οποίοι δε διστάζουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ακριβώς τη στιγμή που τα βιώνουν και που γνωρίζουν ότι ακόμη και αν κάνουν λάθη, τουλάχιστον δε θα έχουν ποτέ τίποτα για να μετανιώνουν, την ίδια στιγμή που από την αρχή έως το τέλος αυτής της διαδικασίας παραμένουν κύριοι του εαυτού τους. Το να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στην ποπ σφαίρα, χαίροντας άκρας δημοφιλίας, με τις πράξεις τους να έχουν άμεσο αντίκτυπο στις νεότερες γενιές, ε αυτό είναι σχεδόν ευλογία. Η Ariana Grande είναι σημαντική.