Οι 10 καλύτεροι δίσκοι του 2018
10) Pusha T – «Daytona»
Ο Pusha T δεν αστειεύτηκε μέσα στο 2018. Ήταν τόσο καλός που επιβίωσε
ακόμη και από την ελεύθερη πτώση του Kanye. Ήταν τόσο καλός που έβαλε στη θέση του τον Drake σαν
να μην τρέχει τίποτα. Το «If You Know You Know»
ήταν με διαφορά το αγαπημένο μου εναρκτήριο track της χρονιάς. Αν υπήρχε στο άλμπουμ
το «The Story of Adidon», θα μπορούσε να ανέβει ακόμη πιο ψηλά.
9) Amen Dunes – «Freedom»
Βραβείο δίσκου που βγήκε τόσο νωρίς ώστε να έχεις προλάβει
να είσαι σίγουρος ότι θα τον ακούς και μετά το 2018, αλλά και ώστε να χαθεί
κάπου στο χαμό των νέων πιο θορυβωδών κυκλοφοριών του δεύτερου μισού της χρονιάς.
Ένα όνειρο στο μεταίχμιο της άνοιξης και του καλοκαιριού.
8) Noname – «Room 25»
Η Noname είναι σημαντικότερη και από τον αγαπημένο σου ράπερ και από
την αγαπημένη σου συλλογή ποιημάτων για το 2018. Ένα δισκογραφικό ντεμπούτο
τόσο χαμηλόφωνο που όμως δε στερείται τίποτα από street cred συγκριτικά
με πολλά άλλα αντίστοιχα άλμπουμ που το επικαλούνται. Η εμπειρία της μαύρης
ενηλικίωσης στην Αμερική του σήμερα, δίχως την προσθήκη ζάχαρης.
7) DJ Koze – «Knock
Knock»
Δε μου έρχεται κατά νου κάποιος άλλος μουσικός τα τελευταία
χρόνια που σε κάθε νέα του κυκλοφορία να είναι σταθερά καλύτερος από την
προηγούμενη, επεκτείνοντας παράλληλα κάθε φορά και λίγο περισσότερο την κλίμακα.
Δεν ξέρω βέβαια πώς θα καταφέρει να ξεπεράσει το «Knock Knock», ένα αριστούργημα που
συνοψίζει την εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής των 10s, και με το καλύτερο χιτάκι («Illumination») να έρχεται
κατευθείαν από τα 90s με τη φωνή της Roisin Murphy.
6) Cardi B –
«Invasion of Privacy»
Από τις μουσικές στιγμές του 2018 που δε θα ξεχάσω ποτέ: η
πρώτη φορά που άκουσα το «I Like It» κάνοντας
με τρένο το Λάρισα-Θεσσαλονίκη. Δεν έχω θέμα με όσους δεν τους αρέσει η Cardi B και
η μουσική της, αρκεί να μην εντάσσουν την αισθητική τους στην άποψη ότι «αυτή
είναι η μουσική κατάντια της εποχής μας». Αυτός είναι και ένας από τους λόγους
που σταμάτησα να συμμετέχω στην Blogovision.
H Cardi ήταν
ο ορισμός του fresh για τη χρονιά που φεύγει και όποιος δεν το καταλαβαίνει απλά
ζει στο παρελθόν.
5) Ariana Grande – «Sweetener»
Στην Blogovision του 2014 είχα βάλει στο #4 το «1989» της Taylor Swift και
είχα γράψει τα εξής:
«Για μένα η καλή ποπ είναι πάνω απ’ όλα εποχή, σε σημείο που
να μην μπορώ να διαχωρίσω τη μουσική από το «τώρα» της. Είναι φτιαγμένη για να
τη χαίρεσαι με την ψυχή σου όταν βγαίνει και να λειτουργεί σαν ένα νοσταλγικό memory lane αργότερα. Όπως όταν
ακούω σήμερα Britney Spears
θα μου σκάσουν αυτόματα συνειρμοί από τα late 90s,
έτσι και εδώ το “1989” θα εκφράζει μετά από χρόνια το 2014. Τα πάρτι που πήγα
και τα πάρτι που δεν πήγα, τα ταξίδια που έκανα και αυτά που δεν έκανα, τα
χρώματα της μέρας και τα φώτα της πόλης, την αισθητική και τις μόδες, τη
μουσική και το σινεμά που ήταν επίκαιρα τότε.»
Όπου «1989» βάλε «Sweetener», και same.
4) Snail Mail – «Lush»
Η indie θα υπάρχει πάντα όσο υπάρχουν έφηβοι που βλέπουν την κάθε
απόρριψη σαν ένα μικρό τέλος του μικρού τους κόσμου. Μου φαίνεται ακόμη
αδιανόητο πως η Lindsey Jordan έκλεισε μόλις φέτος τα 19 και κυκλοφόρησε ένα δίσκο που της αναλογούσε
σε δέκα χρόνια καριέρας αργότερα, αλλά αυτός ο εύθραυστος ψυχισμός και η
ωμότητα των συναισθημάτων μπορεί να υπάρχει τόσο καθαρά μόνο στα late teens σου.
3) Robyn – «Honey»
Είναι ευλογία για όλους που η Robyn κατάγεται
από την Σουηδία, ώστε να έρχεται μια φορά στα 5-10 χρόνια, να δίνει στην
αμερικανική ποπ σκηνή τις οδηγίες για την αισθητική της ποπ που θα έρθει τα
επόμενα χρόνια και μετά να αποσύρεται ξανά, με την εικόνα της να μένει ανεπηρέαστη.
Η αλλαγή από το «Between the Lines»
στο «Beach2k20» ήδη από τα highlights της
ποπ των 20s.
2) Kacey Musgraves – «Golden Hour»
Την πρώτη φορά που άκουσα το «Golden Hour» λάτρεψα τα πάντα. Στην
πορεία κάπου βρήκα πως κάνει μια κοιλιά στα μισά, για να το αφήσω αλλά να το
σκέφτομαι πολύ περισσότερο από άλλους δίσκους που άκουγα την κάθε χρονική
περίοδο. Ακούγοντάς το ξανά προς το τέλος της χρονιάς, όχι μόνο το αγάπησα αλλά
άφησα μέσα σε αυτό και ένα κομμάτι μου από το 2018.
1) Earl Sweatshirt
– «Some Rap Songs»
Η αλήθεια είναι πως φέτος ήταν από τις χρονιές που δεν είχα
έναν συγκεκριμένο δίσκο που να τον αγαπήσω τόσο πολύ ώστε να τον στηρίξω με
πάθος και να θέλω να τον δω να βρίσκεται ψηλά σε λίστες. Μου άρεσαν πολλές μουσικές
μέσα στη χρονιά, με καμία όμως δεν αισθάνθηκα την προσωπική σύνδεση που είχα
στην πρώτη ακρόαση του «Some Rap Songs».
Είναι η πρώτη φορά που βάζω στο #1 μου ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε τόσο
πρόσφατα στη στιγμή που φτιάχνουμε τις λίστες, καθώς όμως δεν υπάρχει πιο
αναίτιο πράγμα σε αυτή τη ζωή από μια λίστα (εκτός αν είναι του σούπερ μάρκετ),
μπορώ να πω πως αυτή η καταχνιά, αυτή η αναμέτρηση με την απώλεια και κατ’
επέκταση της δικής σου θνητότητας, αυτή η περιεκτικότητα μέσα σε 25 λεπτά την
ίδια ώρα που άλλοι πασχίζουν να πουν το ένα δέκατο σε μιάμιση ώρα, με άφησαν
και συνεχίζουν να με αφήνουν εμβρόντητο. Το «Madvillainy» της γενιάς των memes.
Comments
Post a Comment