Το «Μπλουμ» διακρίνει την ομορφιά της πόλης

Το «Μπλουμ» της Nalyssa Green είναι ένας δίσκος για να τον ακούσεις σε διάφορες φάσεις.

Καθώς έχεις τελειώσει αργά από τη δουλειά και είναι ακόμη Τετάρτη και αναρωτιέσαι μήπως χάνεις το νόημα της ζωής όπως το φανταζόσουν και αν ποτέ θα καταφέρεις να νιώσεις ξανά την ανεμελιά και την ελευθερία των early 20s σου. Σκέφτεσαι πως αν αργήσεις να γυρίσεις σπίτι τότε ίσως το μόνο που θα κάνεις είναι να πας να κοιμηθείς κατευθείαν για να ξυπνήσεις και να οδηγηθείς πάλι προς το γραφείο. Παρόλα αυτά, βάζεις τα ακουστικά και αποφασίζεις να κάνεις μια βόλτα πριν γυρίσεις γιατί το χρειάζεσαι. Το δικό σου Αιγάλεω μπορεί να είναι η Νέα Σμύρνη, το Χαλάνδρι, η Κηφισίας ή το ίδιο το Κέντρο της πόλης. Και κάπου ανάμεσα στη ζεστασιά που βγάζουν τα φώτα των δρόμων και στη μακρινή αραιή βουή των αυτοκινήτων που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, αρχίζουν να σου σκάνε αναμνήσεις από όλες τις άλλες φορές που έχεις περπατήσει αυτούς τους δρόμους -όμορφες ή άσχημες, δεν έχει σημασία- και νιώθεις ότι βρίσκεις ξανά τον εαυτό σου. Είσαι έτοιμος να γυρίσεις σπίτι. Το Σαββατοκύριακο δεν είναι μακριά.

Καθώς έχεις μόλις ξυπνήσει το Σάββατο και είναι εννέα και μισή το πρωί και νιώθεις ότι μπορείς να χουζουρέψεις όσο θες, να ανοίξεις την τηλεόραση να δεις τα «παιδικά», να κάτσεις στο κρεβάτι να κάνεις catch up στο βραδινό feed χωρίς να αγχωθείς αν θα αργήσεις στη δουλειά ή να πας να φτιάξεις καφέ και να χαζέψεις έξω τη συννεφιά. Ο χρόνος διαστέλλεται το πρωί του Σαββάτου και όλα σου μοιάζουν λίγο πιο ευχάριστα, λίγο πιο όμορφα, λίγο λιγότερο ακατόρθωτα. Πήγε δέκα και σαράντα πέντε. Βάζεις τη μουσική να παίζει και η αστική ακαταστασία αυτής της πόλης σου φαίνεται λίγο πιο ευρωπαϊκή. Πήγε δώδεκα και δεκαεννιά. Βγαίνεις από το σπίτι νιώθοντας αθάνατος.

Καθώς έχεις γυρίσει από δουλειά Παρασκευή απόγευμα και έχεις αλλάξει και ξάπλωσες στο κρεβάτι. Έχεις κανονίσει έξοδο με φίλους που έχεις να δεις εδώ και καιρό και που όντως θέλεις την παρέα τους και ξέρεις πως θα περάσεις καλά και ότι έχεις καιρό να βγεις. Παρόλα αυτά, η θαλπωρή του κρεβατιού σου και της θέρμης που σου βγάζει αυτή τη στιγμή δημιουργεί μια απίστευτη σύνδεση, σαν να έχεις ριζώσει σε αυτό και η διαδικασία της απεμπλοκής σου να είναι ένας αληθινός άθλος. Όσο ελκυστική και ενθουσιώδης σου φαινόταν η έξοδος όταν την κανόνισες, άλλο τόσο αδύνατη να πραγματοποιηθεί σου φαντάζει τώρα. Έτσι, την ακυρώνεις με τη δικαιολογία ότι αρρώστησες. Τα μάτια σου αρχίζουν και βαραίνουν, τα σκεπάσματα κάνουν τη δεδομένη στιγμή όλη την εβδομάδα που προηγήθηκε να αξίζει τον κόπο η τηλεόραση παίζει στο βάθος εντείνοντας το αίσθημα της θαλπωρής. Η μουσική που συνεχίζει στο δωμάτιο δίνει μια μεταφυσική αίσθηση σε αυτό το βράδυ Παρασκευής.

Καθώς βρίσκεσαι στο μπαλκόνι σου, σε μια περιοχή που μοιάζει με το Παγκράτι ή το Κουκάκι, σε μια εποχή που μοιάζει με τα μισά της άνοιξης ή τα μισά του φθινοπώρου, αυτή την ώρα που ο ήλιος είναι έτοιμος να δύσει αλλά δεν το έχει κάνει ακόμη και προσφέρει για λίγο αυτό το μαγικό Instagrammable φως. Από κάτω ακούς την πόλη να ανθίζει μέσω ενός παζλ που υπό κανονικές συνθήκες αποτελεί ένας μικροαστικός εφιάλτης. Οικογένειες με μωρά που συναντιούνται στο δρόμο, κόσμος που βγάζει βόλτα το σκύλο του, κάνοντάς σε να δοκιμάσεις ένα συνταίριασμα στις προσωπικότητες ιδιοκτήτη και κατοικίδιου, παιδιά να παίζουν σε κάποια πυλωτή, γέροι που γυρίζουν από το καφενείο της γειτονιάς ή πηγαίνουν προς αυτό και σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι ίσως η τρίτη ηλικία να μην είναι μόνο τρόμος και ανημποριά, φοιτητές που έχουν μαζευτεί σε απέναντι μπαλκόνια και σε κάνουν να θυμάσαι πως όταν ήσουν στην ίδια φάση νόμιζες πως θα κρατήσει για πάντα. Όπως και αυτή ακριβώς η ώρα, δεν κρατάει για πάντα, αλλά για αυτό και την περιμένεις κάθε μέρα προσπαθώντας να τη χαρείς όσο καλύτερα μπορείς. Η μουσική πάντα δίνει μια κινηματογραφική εντύπωση στα πράγματα.

Καθώς πηγαίνεις στη δουλειά σου το πρωί και κάθεσαι στο λεωφορείο και έχεις δρόμο μπροστά σου και αυτό δε σε ενοχλεί γιατί είναι μια ευκαιρία να ακούσεις μουσική ενώ χαζεύεις: την πόλη όπως την αφήνεις πίσω έξω από το παράθυρο, τον κόσμο στο μετρό στη συνέχεια και παρέα με τις σκέψεις σου ώσπου να φτάσεις στο γραφείο. Τελικά, η κατάλληλη απόσταση από το σπίτι μέχρι τη δουλειά σου κυμαίνεται ανάμεσα στα 40 λεπτά και τη μία ώρα. Υπάρχουν πολλοί που θα πουν πως θέλουν η δουλειά τους να βρίσκεται δέκα λεπτά από το σπίτι τους με τα πόδια, δεν υπάρχει όμως τίποτα πιο δυστυχές από το να ξέρεις κάθε βράδυ πως την επόμενη μέρα θα ξυπνήσεις και θα πας κατευθείαν στο γραφείο σου και μετά θα γυρίσεις πάλι με τη μία σπίτι χωρίς να κάνεις τίποτε άλλο. Υπάρχουν πολλά κλισέ που στην πραγματικότητα δεν ισχύουν καθόλου, αλλά αυτό με την Ιθάκη και τον μακρύ δρόμο δεν είναι ένα από αυτά.

Το «Μπλουμ» είναι ένας δίσκος για ακροάσεις που δεν έχουν σκοπό να σε κάνουν να αισθανθείς πως βρίσκεσαι σε ένα διαφορετικό μέρος λιγότερο άσχημο από την Αθήνα, αλλά που θα σε κάνει να δεις αυτή την πόλη με μια διαφορετική, πιο όμορφη ματιά και να ανακαλύψεις έναν τρόπο να την αγαπήσεις. Έτσι όπως τον βλέπω εγώ, είναι ένας καθαρά «αστικός» και «αθηναϊκός» δίσκος, ο οποίος αποκτά τη δική του μορφή μέσα στην πόλη και σε βοηθά να ρίξεις λίγο τους ρυθμούς της καθημερινότητάς σου. Όσο μπορεί να σνομπάρω τέτοιες περιπτώσεις, άλλο τόσο τις εκτιμώ υπέρ του δέοντος όταν έρχονται και είναι τόσο αξιόλογες.