Η Marie Davidson μιλάει στην μαυρισμένη από τον ύστερο καπιταλισμό ψυχή σου

Σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό πόσο άσχημο είναι που έχει επικρατήσει η τάση στην αγορά εργασίας του να θεωρείται ως απόλυτα κερδοφόρα επιλογή ζωής η ενασχόληση με καθαρά τεχνοκρατικές προοπτικές καριέρας, όπως η γνώση υπολογιστών ή τα οικονομικά, χωρίς παράλληλα να θεωρείται σημαντικό να ασχολείσαι με τέχνες ή με ιδέες πέρα από το επάγγελμά σου. Και την ίδια στιγμή σκέφτομαι πόσο εγωιστής και εγωκεντρικός είμαι που βλέπω τα πράγματα έτσι, ίσως επειδή για εμένα η συζήτηση γύρω από τις τέχνες και την ποπ κουλτούρα και τις ιδεολογίες που αυτές άπτονται είναι τόσο σημαντική και για χρόνια υπήρξε και το επάγγελμά μου.

Πριν από κάποιες μέρες, διάβασα στον New Yorker ένα άρθρο για την άνοδο των «bullshit jobs», οι οποίες έχουν μοναδικό σκοπό να βγάλεις χρήματα από αυτές, δίχως να σου αποφέρουν καμία απολύτως ευχαρίστηση πέρα από τη στιγμή που κάνεις ανάληψη από την τράπεζα. Για κάποιους αυτό είναι αρκετό, η αλήθεια είναι όμως ότι είναι λίγο λυπηρό να περνάς τόσες ώρες της ζωής σου κάνοντας κάτι που δε σε παρακινεί δημιουργικά όταν τα χρήματα βγαίνουν από το προσκήνιο.

Είναι μερικές φορές που νιώθω ότι το μόνο που θα ήθελα είναι να πηγαίνω για καφέ και ποτό και να συμμετέχω σε ατελείωτες συνειρμικές κουβέντες για αφαιρετικά ζητήματα και θέλω να βρίσκομαι γύρω σε άτομα που κατά βάθος θα ήθελαν αυτό το ίδιο πράγμα. Ένα τέτοιο άτομο είναι η Marie Davidson και κυκλοφόρησε πριν αυτό το μήνα ένα δίσκο που για εμένα είναι από τους καλύτερους μιας παράξενης μουσικής χρονιάς, η οποία είναι εμφανώς μεταβατική και σε σύγχυση.

Η πρώτη μου επαφή με την Davidson ήταν με το προ διετίας «Adieux Au Dancefloor», το οποίο με κέρδισε για την σύγχρονη αισθητική του ήχου του, ο οποίος ζει και αναπνέει στο σήμερα. Ως εκ τούτου, το «Working Class Woman» ήταν ένας από τους δίσκους που περίμενα, ακόμη και αν πέρασε κάπως στα ψιλά εν μέσω των μαζικών νέων κυκλοφοριών που έρχονται προς το τέλος κάθε έτους. Η Davidson δείχνει σαφώς πιο έμπειρη και καταπιάνεται με ζητήματα που αφορούν το χώρο εργασίας της στην techno σκηνή, πώς αντιμετωπίζεται από αυτή και τονίζει με σκληρό χιούμορ τις δυσκολίες που υπάρχουν εν γένει για όσους ζουν μέσα σε ένα εργασιακό σύστημα που τους πνίγει αλλά δεν μπορούν να βρουν μια βιώσιμη εναλλακτική επιλογή.

Βέβαια, το «Working Class Woman» δεν είναι μόνο ένας δίσκος στον οποίο η Davidson σαρκάζεται με το εργασιακό της περιβάλλον και για τη φρικτή κατάσταση του ύστερου καπιταλισμού. Ξεκινά από αυτό το καθημερινό ενδιαφέρον ρουτίνας, για να μιλήσει στη συνέχεια για το έργο ανθρώπων τους οποίους εκτιμά και που η ενασχόληση μαζί του αποτελεί ένα παυσίπονο για όσους νιώθουν πως δεν μπορούν να ακολουθήσουν τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής. Το background τους βρίσκεται στη φιλοσοφία, τη φυσική ή την ενεργή ενασχόληση με τις τέχνες και μέσα σε αυτούς βρίσκεται και ο Alejandro Jodorowsky.

Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα rants της Davidson για τον καπιταλισμό, ντύνονται μουσικά από μια techno που δίνει έμφαση στα μεγάλα beats και τους αργόσυρτους mid-tempo και no-tempo ρυθμούς (προσεγγίζοντας σε σημεία μέχρι και τον ασφυκτικό νιχιλισμό της Pharmakon), με μια ηχητική προσέγγιση που μοιάζει όσο «υγρή» και ρευστή πρέπει για να χαρακτηριστεί μινιμαλιστική και την ίδια στιγμή όσο φιλόδοξη και γεμάτη αυτοπεποίθηση, φτιαγμένη με την αίσθηση ότι είναι η καλύτερη στο είδος της αυτή τη στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι τόσο εντυπωσιακό που σε κάνει να νιώθεις ότι πετάς μέσα σε νερό και τόσο γλυκά εθιστικό που με κάνει να θέλω να πω ότι αυτός είναι ο ήχος του 2018 (ακόμη και αν δεν είναι ακριβώς). Το σίγουρο είναι πως η Davidson είναι το artsy σνομπ και καλαίσθητο άτομο που θες για φίλο σου αν δεν αναρωτήθηκες τι μπούρδες γράφω στην αρχή αυτού του κειμένου.