Οι 10 καλύτερες σειρές του 2018

Το 2018 ήταν μια σούπερ τηλεοπτική χρονιά, κατά την οποία η πρεστίζ τηλεόραση συνδύασε επιτέλους την αισθητική και την ποιότητά της και με πληθώρα καλού περιεχομένου. Ήταν επίσης και η πρώτη γεμάτη χρονιά μετά το κίνημα του #metoo, κάτι που φάνηκε στο μέσο αρκετά περισσότερο από το σινεμά. Για να μην τα πολυλογώ, αυτές ήταν οι δέκα σειρές που αγάπησα περισσότερο μέσα στη χρονιά.

10) «American Vandal» (Netflix)

Φαίνεται αδιανόητο το πώς μια σειρά από ακαθαρσίες σε ένα περιβάλλον αμερικανικού Λυκείου μετατράπηκαν σε ένα πακέτο γεμάτο με αυθεντικό σασπένς και βαθυστόχαστο κοινωνικό σχολιασμό που βρίσκει στόχο σε κάθε θέμα με το οποίο καταπιάνεται. Το «American Vandal» ήταν (και δυστυχώς θα παραμείνει) το καλύτερο κρυμμένο μυστικό του Netflix.

9) «The Bisexual» (Channel 4)

Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνει η Desiree Akhavan, γιατί ακόμη και αν δεν πρωτοτυπεί σε ζήτημα περιεχομένου, διαθέτει μια αφοπλιστική ειλικρίνεια στον τρόπο που οι χαρακτήρες της επικοινωνούν με τα θέλω τους και τα συναισθήματά τους που δε γίνεται να μην την αγαπήσεις. Λάτρεψα το «Appropriate Behavior», βρήκα πολύ ΟΚ το «The Miseducation of Cameron Post» και χαίρομαι για την ύπαρξη του «The Bisexual», μέσω του οποίου η Akhavan αγκαλιάζει την queer πλευρά της και μέσω του oversharing παρουσιάζει μερικά καινούρια πρότυπα που δε βρίσκουν συχνά το δρόμο προς την τηλεόραση, αλλά που είναι η στιγμή να γίνουν μέρος μιας νέας κανονικότητας.

8) «Chilling Adventures of Sabrina» (Netflix)

Είναι προφανές πως το Netflix στηρίζει τη μαζική παραγωγή του κατά βάση σε δύο μεγάλους πυλώνες: το περιεχόμενο για το κοινό της GenZ και το περιεχόμενο για οικογενειακή κατανάλωση. Είμαι ευγνώμων για ό,τι άλλο υφίσταται στο ενδιάμεσο, αλλά δεν περιμένω να δω σειρές για ενήλικες όπως στο HBO, το Amazon ή το Hulu. Σε αυτό το πλαίσιο, το «Chilling Adventures of Sabrina» είναι η τελειοποίηση του mainstream μοντέλου του Netflix, το οποίο μέσα σε όλα του τα κλισέ, όσο πειραματίζεται με τόσο ενδιαφέροντα τρόπο σε αισθητικό επίπεδο, νομίζω πως είμαι οκ.

7) «Corporate» (Comedy Central)

Ζούμε σε μια corporate καπιταλιστική κόλαση παρακολουθώντας κάποιους να πλουτίζουν σε βάρος μας και έχουμε εθιστεί τόσο σε αυτή την κατάσταση που αν την πετάξουμε από πάνω μας θα ξεχυθούν όλοι οι υπαρξιακοί μας φόβοι. Λοιπόν, ας γελάσουμε με αυτό!

6) «One Day at a Time» (Netflix)

Καλή τηλεόραση υπάρχει σε αφθονία εδώ και αρκετά χρόνια. Τηλεόραση που να σου βγάζει ειλικρινή ζεστασιά τη βρίσκεις όλο και πιο δύσκολα. Η παρουσία της Rita Moreno είναι η κατάθεση μιας ολόκληρης ζωής.

5) «Atlanta» (FX)

Η αλήθεια είναι πως όσο απομακρυνόμαστε από τη δεύτερη σεζόν του «Atlanta», όταν σκέφτομαι τη σειρά μου έρχονται στο μυαλό κυρίως εικόνες από την πρώτη σεζόν. Με εξαίρεση το πραγματικά σπουδαίο «Teddy Perkins», το οποίο και είναι το καλύτερο φετινό επεισόδιο στην τηλεόραση, ένιωσα ότι πολλές weird στιγμές αυτής της σεζόν ήταν παράξενες με έναν πιο κανονικό τρόπο συγκριτικά με την πρώτη, σαν να εκβιάστηκαν λίγο. Ωστόσο, δεν υπάρχει πιο ωμή και εδώ-και-τώρα σειρά αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση και ακόμη και αν τα lows ήταν πιο lows σε σχέση με την πρώτη σεζόν, τα highs ήταν ακόμη πιο δυνατά.

4) «Big Mouth» (Big Mouth)

Η πιο απολαυστικά κάφρικη σειρά του 2017 επέστρεψε για να αποδείξει πως εκτός από το ότι διαθέτει πηγαίο χιούμορ, είναι η καλύτερη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που υπάρχει τώρα εκεί έξω. Η δεύτερη σεζόν είναι πιο ώριμη σε κάθε επίπεδο, εξερευνώντας παράλληλα και την πολυπλοκότητα της γυναικείας εφηβείας. Κάτι που μοιάζει να ξεκίνησε ως ένα ασήμαντο προεφηβικό αστείο σε μια στιγμή χαλάρωσης έχει γίνει ένα από τα πιο σκεπτόμενα animation των τελευταίων ετών.

3)  «Little Drummer Girl» (BBC One)

Υπήρξε και καλύτερη τηλεόραση φέτος από το «Little Drummer Girl», ωστόσο η παραγωγή του Chan-wook Park έχει κάτι το μοναδικό που σπάνια συναντάς. Το παρελθόν του Νοτιοκορεάτη δημιουργού με τις εικαστικές τέχνες δημιουργεί ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο το art production πηγαίνει χέρι-χέρι με το σενάριο και το character development, με τα κοστούμια, τα σκηνικά και τις τοποθεσίες να έχουν τη δική τους σημασία, σχηματίζοντας ένα πολύπλευρο έργο τέχνης που η επαναληπτική του προβολή κάποια στιγμή όχι μόνο επιδέχεται, αλλά επιβάλλεται.

2) «Killing Eve» (BBC America)

Μπορεί κάπου προς το τέλος να έχασε μερικά καύσιμα όσον αφορά την πλοκή, αλλά δεν υπήρξε φέτος μεγαλύτερο tour de force σε δίπολο χαρακτήρων, και το γεγονός ότι αναφερόμαστε σε γυναίκες έχει το δικό του συμβολισμό αυτήν εδώ τη χρονική στιγμή. Ο χαρακτήρας της Villanelle είναι ο πιο σαγηνευτικός της τηλεοπτικής χρονιάς και η Sandra Oh είναι σαρωτική, συνδυάζοντας το δράμα με την αγνή pulpy δράση. Το όνομα της Phoebe Waller-Bridge έχει καθιερωθεί ήδη ως εγγύηση.

1) «Succession» (HBO)

Θα μπορούσα να μιλήσω για τον αριστοτεχνικά πολυδαίδαλο τρόπο που παρουσιάζει μια ζάπλουτη δυσλειτουργική οικογένεια, αλλά δε θα το κάνω. Θα μπορούσα να μιλήσω για το πόσο επιτυχημένα συλλαμβάνει την εμμονή για την αλλαγή στον κόσμο των media, αλλά δε θα το κάνω. Θα μπορούσα να μιλήσω για το σεμινάριο jawbreaking υποκριτικής, αλλά δε θα το κάνω. Θα μπορούσα να μιλήσω για το πώς συλλαμβάνει την Νέα Υόρκη, για το πώς δίνει νέα πνοή στις απεικονίσεις της, για το πόσο σε κάνει να ποθείς τον χειμώνα της, αλλά ούτε αυτό θα κάνω. Αυτό που θέλω να πω είναι πως είχα πολύ καιρό να απολαύσω τόσο μια σειρά, σαν εκεί που μάθαμε να βλέπουμε καλή τηλεόραση να ξεχάσαμε πώς είναι μια σειρά που δε σε κάνει απλώς να αναγνωρίζεις την ποιότητά της και την αισθητική της υπεροχή, αλλά που σε κάνει να νιώθεις και που σε κρατάει μακριά από το να χαζεύεις στο κινητό σου όσο την παρακολουθείς. Περισσότερο από αυτό παρακαλώ πολύ.