«Chilling Adventures of Sabrina»: το Halloween το σωστό, το ανίερο

Όσο μεγαλώνω νιώθω ότι εκτιμώ όλο και περισσότερο οτιδήποτε σχετίζεται με το Halloween, ίσως επειδή αποτελεί μια αισθητική σταθερά μερικών ανθρώπων να διαφοροποιηθούν από το επιθετικό κιτς που μαστίζει αυτή τη χώρα και που εξαπλώθηκε από τη στιγμή που τα social media εξελίχθηκαν από την hip διαδικτυακή συνάθροιση μερικών ανθρώπων που θέλουν να είναι μες στα πράγματα σε επέκταση ολόκληρης της «εκεί έξω ζωής». Ίσως πάλι είναι ένας δικός μου ευσεβής πόθος να βρίσκομαι κάπου που ο καιρός ευνοεί σκοτεινή εικονοποιία και ταυτόχρονα ένα αίσθημα πηγαίας ζήλειας προς όσους έχουν τη δυνατότητα να βρίσκονται εκεί. Η μόνιμη παρουσία του ήλιου και της ζέστης σε αυτή τη χώρα νιώθω ότι βοηθά μόνο στην αναπαραγωγή ανθρώπων και ιδεών που νιώθουν ίλιγγο απέναντι σε ό,τι μπορεί να βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια.

Το σίγουρο είναι πως μου αρέσει που εδώ και μερικά χρόνια υπάρχει μια κινητικότητα γύρω από Halloween πάρτι, events και pop-ups, ακόμη και αν είμαι το τελευταίο άτομο που θα κυκλοφορούσε ντυμένο -όχι μόνο επειδή βρίσκομαι στην Αθήνα και όχι στο Σάλεμ. Όλη αυτή η συνθήκη που έχει δημιουργηθεί δρα και ως ένα καταφύγιο για όσους ανθρώπους μπορεί να ζουν μεν σε αυτήν την πόλη, αλλά νιώθουν πρώτα πολίτες του δυτικού κόσμου και θέλουν να βρίσκονται στο σήμερα. Ίσως για αυτό να ενθουσιάζομαι πιο εύκολα με σειρές όπως το «Chilling Adventures of Sabrina», χαρίζοντάς τους επίσης με μεγαλύτερη ευκολία τυχόν προβλήματα. Αυτού του τύπου οι teen σειρές (ταινίες, μουσικές, οτιδήποτε) συνοψίζουν για εμένα τους λόγους που πιστεύεις στη ζωή, αλλά αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα που γίνεται καλύτερα μεταξύ δεύτερου και τρίτου ποτού.

Υπάρχουν πολλά storylines στα δέκα επεισόδια της πρώτης σεζόν που νιώθω πως τα έχω δει ήδη αρκετές φορές στο «True Blood» ή στο «The Vampire Diaries» (ή και στα δύο), κι όμως δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο που να αισθάνθηκα ότι η σειρά του Netflix είναι όσο εκτός τόπου και χρόνου φαντάζουν σήμερα οι δύο προαναφερθείσες σειρές (από τις οποίες οκ, προφανώς έχει επηρεαστεί αρκετά το «Chilling Adventures of Sabrina»). Τουναντίον, διαθέτει στέρεες βάσεις στην εποχή της, κάτι που έχει να κάνει πρωτίστως με τον τρόπο που παρουσιάζει και διαχειρίζεται την έννοια της δύναμης που προσπαθούν να ασκήσουν άνδρες, οι οποίοι έχουν συνηθίσει να την έχουν στα χέρια τους και που δυσκολεύονται να δεχτούν ότι οι γυναίκες διαταράσσουν τις ισορροπίες τους. Πρώτο και καλύτερο παράδειγμα είναι ο ίδιος ο Σατανάς, έχοντας βάλει βασικό στόχο του να φέρει στο πλευρό του την Σαμπρίνα, επιθυμία που γίνεται πιο έντονη όταν αυτή αντιδρά στα θελήματά του.

Κατά μια έννοια, το «Chilling Adventures of Sabrina» είναι μια σειρά που θα μπορούσε να υπάρξει πριν από δέκα χρόνια. Τότε άρχιζε να επικρατεί μια πιο dark και γοτθική αισθητική και τα ερωτικά τρίγωνα με υπερφυσικές προεκτάσεις ήταν το απόλυτο must. Αυτό όμως μόνο αν δεν έχεις δει καθόλου τη σειρά και απλώς γνωρίζεις περί τίνος πρόκειται. Η αίσθηση χειραφέτησης από τα ανδρικά πρότυπα ποπ κουλτούρας και η απόλυτη ελευθερία που δίνεται στους γυναικείους ρόλους να κυνηγήσουν αυτό που γουστάρουν -την ανεξαρτησία τους- και να «παίξουν» και λίγο, δίχως να ρωτήσουν κανέναν για αυτό, είναι πράγματα που μόνο αμελητέα δεν πρέπει να θεωρούνται, αφού ζούμε και σε μια εποχή όπου οι λεπτομέρειες κάνουν όντως τη διαφορά. Μιλάμε για μια teen σειρά που στις βασικούς της θεματικούς πυλώνες παρουσιάζει μια σημαντική εξέλιξη συγκριτικά με το παρελθόν, αναιρώντας από μόνη της όποιον 35+ κριτικό την έχει ρίξει επειδή δεν τηρεί τα κριτήρια της «διαχρονικότητας».

Ως βιτρίνα όλων των προαναφερθέντων, κάνει την εμφάνισή της μια απίστευτα προσεγμένη ανίερη αισθητική, με μια χρωματική παλέτα που αξιοποιεί ως βάση το κόκκινο και το μαύρο. Είναι σπάνιο να βλέπεις μια οποιαδήποτε σειρά να πειραματίζεται τόσο έντονα με μια αισθητική που αντλεί τις επιρροές της από τη σατανική θεματολογία, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για teen περιεχόμενο και κοινό. Όλο αυτό όμως είναι τόσο προσεγμένο και καλαίσθητο, προσεγγίζοντας περισσότερο τις ταινίες του Carpenter ή και το πρόσφατο «Mandy» με τον Nicolas Cage παρά το «Riverdale». Και το κατόρθωμα είναι πως αυτή η εικόνα που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε συχνά, χωνεύεται άψογα μέσα στο εφηβικό Halloween καλούπι της σειράς, εθίζοντάς σε να αποζητάς κι άλλο.

Δεν είμαι σίγουρος αν αυτή εδώ η σειρά θα μου ασκούσε την ίδια ακριβώς γοητεία σε περίπτωση που κυκλοφορούσε κάπου μέσα στον Απρίλιο. Άλλωστε πάντα ζούμε στο τώρα και κάθε πράγμα (πρέπει να) θες να το βιώσεις στο έπακρο στον καιρό του. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι πως μέσα στο «Chilling Adventures of Sabrina» βρίσκω ένα ορατόριο σύγχρονης Halloween αισθητικής που λειτουργεί ως καταφύγιο απέναντι σε όσους και ό,τι θεωρούν ότι ο πολιτιστικός μονοθεματισμός είναι υπαρκτός και ορίζεται από το μέρος που έτυχε να γεννηθείς. Ευτυχώς δεν είχαμε και στο χωριό μας Halloween. Σημαίνει πως βγήκαμε παραέξω από αυτό.