Η επαναστατική ποπ ιδιοφυΐα του Yves Tumor

Το πιθανότερο είναι ότι ποτέ δε θα ταξιδέψω σε όλα τα μέρη που θέλω. Τα ταξίδια και η προοπτική τους είναι από τα πολύ λίγα πράγματα που καταφέρνουν να διατηρούν ακέραιο τον ενθουσιασμό μου με το πέρασμα των χρόνων, αν και ίσως συμβαίνει επειδή απλά είναι τόσο σπάνια ώστε να μην μπορώ να κάνω διαφορετικά από το να χαρώ αληθινά όταν έρχονται. Το καλό βέβαια είναι ότι έχω μάθει να μη θεωρώ ταξίδια μόνο όσα χρειάζονται ένα μεταφορικό μέσο για να σε πάνε από ένα σημείο στο άλλο, αλλά και όσα συγκροτούνται μέσα στο μυαλό και στο σώμα σου. Μερικά από τα ταξίδια που δεν απογοητεύουν ποτέ είναι αυτά της μουσικής.

Είναι τόσο δύσκολο να ακούσω ένα δίσκο που να τον λατρέψω τόσο πολύ ώστε να με ταράξει κανονικότατα ώστε μετά από κάποιες ακροάσεις να λειτουργεί κάτι παραπάνω από background noise σε μια αποστειρωμένη corporate κανονικότητα. Ίσως αυτή η τάξη που επιβάλλει η καθημερινότητα και η οποία σου απαγορεύει να αποκλίνεις με έντονα συναισθήματα τις περισσότερες ώρες και ημέρες της εβδομάδας να είναι και ο βασικότερος λόγος που δεν μπορείς να δεθείς τόσο εύκολα με ένα μουσικό δίσκο μεγαλώνοντας. Όταν η ζωή σου μπαίνει από μόνη της σε πρόγραμμα, τότε το να ανατριχιάσεις ακούγοντας μουσική μετά τα μεσάνυχτα είναι για τους περισσότερους κάτι το αδιανόητο. Για να γίνει σωστά το ταξίδι όμως πρέπει και εσύ να παραδώσεις ολόκληρο το εισιτήριό σου και να μην έχεις μπει από τη χαραμάδα, σωστά;

Θα το θέσω όσο πιο απλά γίνεται και θα πω ότι το «Safe in the Hands of Love» του Yves Tumor είναι ο πιο ιδιοφυής δίσκος που έχει κυκλοφορήσει έως τώρα στη χρονιά. Μοιάζει σαν οι καλύτεροι και πιο δημιουργικοί εαυτοί των My Bloody Valentine, του DJ Shadow, της Sade, των Avalanches και των Prurient να κλείστηκαν σε ένα δωμάτιο για τρεις μήνες και το αποτέλεσμα να ήταν αυτό το άλμπουμ: όχι ηχητικά, αλλά από πλευράς συγκρότησης και ιδεών. Είναι ένα άλμπουμ (το πρώτο του Tumor για την Warp)h που ηχογραφήθηκε μεταξύ Γερμανίας (Βερολίνο, Λειψία) και ΗΠΑ (Λος Άντζελες, Μαϊάμι), κάτι που αντικατοπτρίζεται και στις συνθέσεις του. Από τη μία, υπάρχει μια ψυχρότητα και απειλητικά drums που σχηματίζουν ένα πέπλο μυστηρίου και σου δημιουργούν άγχος με την επανάληψη στο ρυθμό τους. Ο θόρυβος όμως δε σου προκαλεί την αίσθηση ότι βυθίζεσαι στο χάος όπως μπορεί να φανταζόσουν, αλλά αποπνέει μια ζεστασιά που σε σημεία παραπέμπει λιγότερο στη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική και περισσότερο στο shoegaze.

Ο Yves Tumor είναι ένας άνθρωπος απαλλαγμένος από οποιεσδήποτε ταμπέλες και από ρίζες σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος και οι επιρροές του μοιάζουν τόσο συγκεχυμένες ώστε είναι απαλλαγμένες από οποιαδήποτε εποχή και απλά ζουν και αναπνέουν στο σήμερα. Όπως δηλώνει ο ίδιος, φτιάχνει μουσική που θα κάνει αυτούς που την ακούν να σταματήσουν την οκνηρία και να προσπαθήσουν να γίνουν οι καλύτεροι σε αυτό που κάνουν. Ακριβώς το ίδιο feeling σου βγάζει και η μουσική του Tumor. Δε μένει ποτέ στατική και στάσιμη και διαθέτει μια συγκεκριμένη ροή, με αρχή, μέση και τέλος (το opening και το closing track του δίσκου αποτελούν σεμινάριο για το πώς να αρχίσεις και να κλείσεις ένα άλμπουμ). Είναι ένα απρόβλεπτο μουσικό ταξίδι που απαιτεί την προσοχή σου και σου δίνει πίσω όποιο κίνητρο μπορεί να αναζητούσες στην καθημερινότητά σου.