Echo Tides όπως αστικά ηλιοβασιλέματα

Πριν από κάποια χρόνια είχα γράψει στο Twitter ότι την άνοιξη θα είσαι για πάντα 19. Τότε, όλοι ήμαστε πιο νέοι και αθώοι και όντας στα early 20s, μου ήταν πολύ εύκολο να το γράψω αυτό χωρίς να αισθανθώ οποιοιδήποτε βάρος πίσω από τις λέξεις. Σήμερα, με την άνοιξη να έχει μπει κάπως δυναμικά και καθώς βρίσκομαι λίγους μήνες μακριά από το να κλείσω την τελευταία δεκαετία που θα είμαι relevant δίχως να χρειαστεί να προσπαθήσω, συνεχίζω να πιστεύω αυτό που είχα γράψει, με διαφορετική ωστόσο οπτική.

Ένας από τους λόγους που μου αρέσει ο χειμώνας είναι γιατί δεν υπάρχουν χαμένες μέρες. Όταν ο ήλιος δύει νωρίς και το κρύο οξύνει τα ένστικτά σου που αφορούν την αυτοπροστασία, αν περάσεις έξι μέρες μέσα στο σπίτι ή σε ένα γραφείο και βγεις την έβδομη, τότε θα αισθανθείς πως δεν έχασες τίποτα και κέρδισες μια εμπειρία. Την άνοιξη όμως, η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει και η φύση σε καλεί να την προσέξεις. Αν βγάλεις όλη τη μέρα στη δουλειά και φύγεις αφού εχει πέσει ο ήλιος, θα νιώσεις πως έχασες μια στιγμή που δε θα ξανάρθει πίσω και θα καταλήξεις να κάνεις daydreaming κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο τα ίχνη των αεροπλάνων όπως ο Don Draper λίγο πριν αποφασίσει να τα αφήσει όλα πίσω. Όλοι ξέρουν πως μεγαλώνουμε την άνοιξη.

Όταν δύει ο ήλιος την άνοιξη, δύο κόσμοι ενώνονται και συγκρούονται. Όσο υπάρχει ακόμη φως, θέλεις να είσαι έξω και να κάνεις βόλτες πίνοντας Άπερολ. Όταν όμως πέφτει το σκοτάδι, σε αντίθεση με τη θαλπωρή και τη ζεστασιά που προκαλεί ο χειμώνας, το ΕΞΩ μοιάζει τόσο ζωντανό που γίνεται επιτακτικό. Ξέρεις πως η ευτυχία είναι τόσο προβλέψιμη όσο μια ανθισμένη αμυγδαλιά στο feed του Instagram. Αυτή η φευγαλέα στιγμή του αστικού ηλιοβασιλέματος που κάνει τόσους διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους να στρέψουν ταυτόχρονα την κάμερα του κινητού τους προς τον ουρανό δεν είναι παρά μια μικρή υπενθύμιση του παρόντος, μέσα σε έναν ωκεανό μελλοντικών σχεδίων που γίνονται νοσταλγία.

Η Jenny Lewis στο «Wasted Youth» από τον καινούριο δίσκο της το λέει «just because you’re young don't mean nothing / we are here and we're gone / do something!». Όταν φτάνει η άνοιξη, αυτό το «do» δεν έχει άλλα περιθώρια για snooze. Τα αστικά ηλιοβασιλέματα της άνοιξης φέρνουν στο τώρα όλα τα «θα» του χειμώνα. Μπορεί να διαρκούν το πολύ δέκα λεπτά, αλλά ευτυχώς το «The Whale Boombox Anatomy» αιχμαλωτίζει αυτό το feeling και το επεκτείνει για 47 λεπτά - και ξανά από την αρχή. Πλέον δεν έχεις καμία δικαιολογία.