2019 going on 2010: οι πρώτοι δίσκοι της χρονιάς

Παράξενος και δύστροπος μήνας ο Ιανουάριος. Ενώ καθώς μεγαλώνεις κάθε χρόνος μοιάζει όλο και μικρότερος σε σχέση με τον προηγούμενο, ο Ιανουάριος είναι σταθερά ο μήνας που φαντάζει ατελείωτος. Είναι ακριβώς ο μήνας που έχει φτιαχτεί για αυτούς που είναι γεννημένοι ώστε να είναι για πάντα ενήλικοι, οι οποίοι αποκηρύττουν τις Γιορτές του Δεκέμβρη ως παιδιάστικες και είναι έτοιμοι να δουλέψουν από την πρώτη ημέρα της επιστροφής στο γραφείο. Συνοπτικά, είναι ένας μήνας δίχως φαντασία.

Στο πολιτιστικό κομμάτι του, ο Ιανουάριος είναι το ίδιο άχρωμος κινηματογραφικά. Είναι γεμάτος κατά πλειοψηφία από αναχρονιστικά και διεκπεραιωτικά οσκαρικά δράματα που δημιουργήθηκαν μονάχα για να διακριθούν από την Ακαδημία και να αναγνωριστούν από όσους συνεχίζουν να θεωρούν τις επιλογές της αυθεντία. Όσον αφορά τις σειρές, πέραν του ότι έχουν οδηγηθεί σε έναν κορεσμό, υπάρχει μια διαδικασία αναμονής για τις πρεστίζ παραγωγές στις παρυφές της άνοιξης, ενώ όσον αφορά το «True Detective», αν και εκτιμώ αυτό που κάνει, δεν το νιώθω ακόμη όσο στην αισθητικά παρεμφερή πρώτη σεζόν.

Το μόνο που λειτουργεί ως φωτεινή αχτίδα αυτόν τον άχαρο μήνα είναι η νέα μουσική σοδειά, η οποία έρχεται πάντα αμέσως μετά τη χειμερία νάρκη της μουσικής παραγωγής του Δεκέμβρη και σε κάνει να θες να ακούς καινούρια μουσική από το πρωί ως το βράδυ, χωρίς να επέρχεται ποτέ καμία κούραση στα αυτιά σου. Και μετά από ένα σχετικά αμήχανο μουσικά 2018, το οποίο λειτούργησε αρκετά μεταβατικά σχετικά με τη νέα μουσική τάξη πραγμάτων που έρχεται, το 2019 φαίνεται ήδη φανταστικό.

Καταρχάς, πέρα από τον ενθουσιασμό που σου προκαλεί μια ματιά στις προσεχείς κυκλοφορίες δίσκων (βασικά μια χρονιά με δίσκους Vampire Weekend και Rihanna είναι μια καλή χρονιά), η τρέχουσα μουσική εβδομάδα μοιάζει σαν ένα υγρό του 2010. Νέα άλμπουμ κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα ο James Blake, η Sharon Van Etten και οι Deerhunter, ό,τι πρέπει δηλαδή για να νοσταλγήσεις εκείνη την ιδέα του εαυτού σου στις αρχές της δεκαετίας, όταν δεν έκανες τίποτα παρά να βλέπεις πενήντα επεισόδια την εβδομάδα και να έχεις χρόνο για να βαρεθείς όλες τις νέες μουσικές κυκλοφορίες πριν καν κλείσουν μια εβδομάδα, αλλά ήσουν νέος, αφελής και με λιγότερες άσπρες τρίχες ή/και με περισσότερα μαλλιά στο κεφάλι σου.

Αυτή η κατακόρυφη αύξηση των νέων μουσικών κυκλοφοριών στην αρχή κάθε χρόνου είναι ευεργετική στο να σε βοηθήσει να καταπολεμήσεις οποιαδήποτε παρόρμηση για νοσταλγία, με το να σου δίνει ερεθίσματα και σημεία αναφοράς ώστε να ζήσεις στο σήμερα και να θέλεις να μιλήσεις για αυτό. Αν ακούς ένα φρέσκο άλμπουμ ενός δημιουργού που έχει κυκλοφορήσει δίσκους που αγάπησες στο παρελθόν, αλλά δε σε εμπνέει τώρα, τότε σίγουρα θα υπάρχει κάτι πρωτοεμφανιζόμενο που σε περιμένει να το λατρέψεις και δε μένει παρά να το αναζητήσεις.

Για να μην τα πολυλογώ, αυτό που θέλω να πω είναι πως ο νέος δίσκος του James Blake, «Assume Form», δε μου άρεσε όσο θα ήθελα ή θα περίμενα. Είναι ένα άλμπουμ του 7, από το οποίο μου λείπει πολύ αυτή η εσωτερικευμένη υπαρξιακή κραυγή που ένιωθα πως διέπει τις προηγούμενες κυκλοφορίες του. Οι συνεργασίες με πετάνε έξω από το κλίμα -πλην αυτής με την Rosalia, η οποία και πιστεύω πως ό,τι αγγίξει αυτή τη στιγμή θα γίνει Best New Music. Τα «Can’t Believe the Way We Flow» και «Don’t Miss It» με κάνουν να μη θέλω να ξανακούσω μουσική της μέρας ποτέ ξανά, αλλά δύσκολα με βλέπω να ακούω ολόκληρο αυτό το δίσκο τόσο στο άμεσο όσο και στο μακρινό μέλλον.

Μιλώντας για μουσική της μέρας, το «Why Hasn’t Everything Already Disappeared?» των Deerhunter είναι ό,τι πιο laidback και ηλιόλουστο έχουν βγάλει ποτέ, αν και θα ταίριαζε περισσότερο ως φόντο ενώ οδηγείς σε έναν άδειο δρόμο την ώρα που ο Thanos εξαφανίζει τον μισό πληθυσμό της Γης. Υπάρχει σίγουρα βάθος και είναι από τους δίσκους που επιβραβεύουν την υπομονή. Οι Deerhunter είναι σίγουρα η αγαπημένη μου indie-ο,τιδήποτε μπάντα της τελευταίας δεκαετίας και ίσως μου λείπει η πιο εκρηκτική και νεανική εκδοχή τους, αλλά δεν μπορείς να πεις πως δεν εξελίσσονται και ότι σου δίνουν μασημένη τροφή. Ακριβώς η κατηγορία άλμπουμ που το ακούς, το αφήνεις για λίγο μέχρι να χωνέψεις την κατεύθυνσή του και όταν το ξαναπιάσεις θα μπει στη δεκάδα σου στο τέλος της χρονιάς.

Για το τέλος, εκεί που ο,τιδήποτε σχετίζεται με τη λέξη indie σου φαίνεται πως ανήκει στο χρονοντούλαπο των 00s, έρχονται δίσκοι σαν το «Remind Me Tomorrow» της Sharon Van Etten για να υπενθυμίσουν πως το σημαντικό είναι να έχεις κάτι να μοιραστείς και όχι ο τρόπος που θα το κάνεις αυτό. Από τους λίγους τόσο ατμοσφαιρικούς indie δίσκους που μπορούν να είναι και τόσο εθιστικοί, ίσως επειδή διακατέχεται από μια απίστευτη εσωτερική ένταση που αν και σου δίνει την εντύπωση πως μπορεί να εκραγεί κάθε στιγμή, τιθασεύεται από την Sharon Van Etten και σου δίνει αυτό που χρειάζεσαι, όχι αυτό που θέλεις. Νιώθω πάρα πολλά με tracks σαν το «Jupiter 4» και το «You Shadow» και με όλο το δίσκο από την αρχή ως το τέλος. Η Sharon Van Etten επέστρεψε μετά από τη γέννηση του πρώτου της παιδιού για να εδραιωθεί και με τη βούλα η κορυφαία indie τραγουδοποιός της δεκαετίας που φτάνει στο τέλος της.