Ένα κείμενο για την Winona

Οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι η υπόσχεση της ξεκούρασης από τους έντεκα μήνες πειθήνιας ρομποτικής εργασίας. Δεν είναι ούτε η εκπλήρωση του ναρκισσιστικού εγώ μας για να ανέβει πιο ψηλά στο αόρατο βάθρο του καταναγκαστικού αυγουστιάτικου Instagram. Δεν είναι το κυνήγι της χαμένης από την καθημερινότητά μας λίμπιντο - η ψευδαίσθηση ότι η περιπέτεια υπάρχει ακόμη στη ζωή μας - ούτε η αναπλήρωση του υγρού στοιχείου που τόσο λείπει από τις μέρες και τις νύχτες μας στο τσιμέντο.

Πρωτίστως, κάθε καλοκαιρινή απόδραση δίπλα σε κάποια παραλία συνιστά μια ακραία και βαθύτατη πίστη στις ανθρώπινες σχέσεις. Κάθε ηλιοκαμένη επίσκεψη στην ξεραΐλα του Αιγαίου συνοδεύεται από την ανώτερη ελπίδα για μια ανθρώπινη σύνδεση, αυθεντική όσο και στέρεη, απαλλαγμένη από τα τεχνητά γλυκαντικά που αποκτά ανάμεσα στους καφέδες και στα ποτά στα νέα κουλ στέκια της πόλης. 

Οι καλοκαιρινές διακοπές είναι ο καθρέπτης της αστικής σου ρουτίνας. Δεν αφήνεις πίσω το παλιό ταλαιπωρημένο κέλυφος του εαυτού σου μαζί με τις σκέψεις του και σαλπάρεις καινούριος και αμόλυντος προς μια απόδραση που θα σου προσφέρει έναν νέο τρόπο θέασης του κόσμου. Οι σκέψεις σου, τα άγχη σου, οι παραξενιές σου και τα κωλύματά σου, σε ακολουθούν κατά πόδας. Μπορεί η αλλαγή τοπίου να είναι εντυπωσιακή και να βοηθά στην επίτευξη κατάστασης απόλυτης ραθυμίας, αρκεί όμως η εμφάνιση ενός απρόοπτου εμποδίου εκτός προγραμματισμού για να τινάξει το θερινό όνειρο στον αέρα και να αποκαλύψει τους προσωπικούς σου δαίμονες που σε ακολουθούν παντού ανεξάρτητα από γεωγραφικά μήκη και πλάτη. 

Αν μένει κάτι ρεαλιστικό να προσδοκούμε από τη μεγάλη αυγουστιάτικη φυγή, αυτό είναι η (επι)στροφή στις ανθρώπινες σχέσεις, η αναζήτηση του ελάχιστου που τις διατηρεί και η δημιουργία μιας εμπειρίας αληθινής αλλά και μεταφυσικής ταυτόχρονα, η οποία και θα σφυρηλατήσει έναν δεσμό αόρατο μεν, αλλά τόσο χειροπιαστό ανάμεσα στους συμμετέχοντες. Πιο απλά, αν ολόκληρη η σεζόν στην πόλη είναι ένα μια πεδιάδα από άχρωμο και άοσμο small talk, οι καλοκαιρινές διακοπές είναι μια οροσειρά από φιλοσοφικές συζητήσεις που κάνουν βουτιά κατευθείαν στους βαθύτερους φόβους και πόθους μας. Πίσω από τα χαραγμένα χαμόγελα, μια στοιχειωμένη μελαγχολία. Κάτω από τον φλογερό ήλιο, σκιές που αντικατοπτρίζουν ένα ατέρμονο σκοτάδι.

Τα καλοκαίρια δίπλα από τη θάλασσα ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται χωρίς προειδοποίηση. Το παρόν γίνεται το μάγμα της έκρηξης ανάμεσα στην ηφαιστειογενή σύγκρουση του μέλλοντος με το παρελθόν, και η λαχτάρα για ζωή συνυπάρχει με τον φόβο για το αναπόδραστο του θανάτου - όπως κάθε φορά που ξεφεύγουμε από τη μετρίων διακυβευμάτων ζώνη ασφαλείας μας. Αν διψάς για ζωή στο βαθμό που επιδιώκεις να μη μείνεις σιωπηλός και ακίνητος no matter what, τότε η ιδέα του τέλους θα βρίσκεται εκεί και θα περιμένει πότε θα σταματήσεις για να κυριαρχήσει σε κάθε σου κύτταρο. Ό,τι και αν κάνεις, δεν πρέπει να πάρεις την απόφαση να ξαποστάσεις ποτέ. 

Δεν έχει σημασία, λοιπόν, ο λόγος που τα τέσσερα κορίτσια με τα nerdy γυαλιά μυωπίας βρέθηκαν σε αυτή την παραλία, τι σχέση είχαν μεταξύ τους, πώς θα πήγαινε η μέρα τους και πόσο ομαλά θα επέστρεφαν στην αστική ρουτίνα. Αν η ζωή είναι στιγμές, αν κόλαση είναι η έλλειψη σύνδεσης με κάποιον άλλο, και αν -όπως είπαν και οι Oasis- υπομένουμε τους 11 υπόλοιπους μήνες επειδή πιστεύουμε πως θα φύγουμε μακριά για το καλοκαίρι, τότε αυτή η μέρα τους στην παραλία είναι η μονάδα μέτρησης της αγωνίας για ζωή, της αληθινής αγωνίας, αυτής που δε θα δεις στο Instagram, αυτής που είναι τόσο αληθινής και φευγαλέας μα συνάμα που την κουβαλάς πάντοτε μαζί σου, αυτής που κάνει το παρόν να στέκεται αυθύπαρκτο ξεχωριστά από το παρελθόν και το μέλλον.

Μα τι τέλεια μέρα!