Το «Once Upon a Time… in Hollywood» κερδίζει μια ήδη χαμένη μάχη με το χρόνο

~ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS~
Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μέσα από τα μάτια της παιδικής ηλικίας είναι μαγικός. Όσα χρόνια και αν περάσουν, μέσα στο μυαλό μας τα πάντα από εκείνη τη χρονική περίοδο παραμένουν ακριβώς όπως τότε. Μπορεί να δούμε βίντεο, ντοκιμαντέρ, ταινίες από την εποχή κατά την οποία υπήρξαμε παιδιά, όλα όμως θα διατηρούνται αέναα όπως φιλτραρίστηκαν από το παιδικό μυαλό μας. Υπήρξα παιδί στα 90s και έφηβος στα 00s, και καθώς βρισκόμαστε πια σε απόσταση ασφαλείας από αυτές τις δεκαετίες, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως παρά τα κακώς κείμενα που μπορεί να είχαν, τις αντιμετωπίζω με μια αθώα ματιά, σαν οι μέρες τους να ήταν φωτεινές αλλά δροσερές, και τα βράδια τους λαμπερά και γεμάτα μέλλον και περιπέτεια.

Ο Κουέντιν Ταραντίνο ήταν 6 ετών το καλοκαίρι του 1969, όταν η επαναστατική ελπίδα, η δημιουργική αφέλεια και η παραισθησιογόνα ελευθεριότητα των 60s έδιναν τη θέση τους στην ολοκληρωτική διάψευση κάθε προσδοκίας και σε ένα βαθύ σκοτάδι που είχε φροντίσει να κρυφτεί πολύ καλά ως τότε κάτω από την εκτυφλωτικά πολύχρωμη επιφάνεια. Ήταν μεν αρκετά μικρός ώστε να έχει συναίσθηση του τι συμβαίνει γύρω του, αλλά ακριβώς στην ηλικία που έπρεπε για να διυλίσει την περιρρέουσα αισθητική με την παιδική ματιά του, αποθηκεύοντας την εσαεί στην πιο λουστραρισμένη εκδοχή της.

Το «Once Upon a Time… in Hollywood» είναι η πιο νοσταλγική, πιο συναισθηματική και πιο χειμαρρώδης ταινία του Ταραντίνο. Έχουν γραφτεί ήδη πολλά για αυτό και το ζήτημα έχει ήδη εξαντληθεί. Αυτό που βρίσκω πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι το λόγο που αποφασίζει να μετατρέψει την ένατή του ταινία σε ένα θεματικό πάρκο του φετιχισμού του για τα late 60s, την μαξιμαλιστική φινέτσα τους, το Χόλιγουντ της εποχής και τα σπαγγέτι γουέστερν, και - φυσικά - τα γυναικεία πόδια.

Αν δε γνωρίζεις απολύτως τίποτα για το ιστορικό πλαίσιο της ταινίας και για τη δολοφονία της Σάρον Τέιτ, τότε μάλλον θα λάβεις όλα τα λάθος μηνύματα. Η υπόθεση είναι καθαρά προσωπική και φαίνεται πως ο Ταραντίνο είχε αληθινή ανάγκη να δημιουργήσει αυτή την ταινία, μέσα στον κόσμο της οποίας θα μπορούσε και θα ήθελε να ζήσει. Δεν έχει σημασία τι γνωρίζει, τι ζητά και τι πιστεύει το κοινό, όσο ο ίδιος αναπλάθει τη δική του φαντασία της αγαπημένης και πιο τρυφερής εποχής του, παρουσιάζοντας ένα σενάριο στο οποίο η αθωότητα δεν δολοφονήθηκε ποτέ.

Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν σχετικά με την παρουσία-απουσία των γυναικών στην ταινία, και τα περισσότερα από αυτά τα σχόλια έχουν βάση. Μπορεί κάποιες από αυτές να καταλαμβάνουν σημαντικό χρόνο στην οθόνη, είναι όμως τόσο παντελής η έλλειψη ανάπτυξης του χαρακτήρα τους και των κινήτρων τους, ώστε εύλογα κανείς μπορεί να τις θεωρήσει καθαρά διακοσμητικές. Ωστόσο, ακόμη και αν η Ρόμπι ως Σάρον Τέιτ εμφανίζεται συχνά χωρίς να καταλαμβάνει ποτέ κάποιο ρόλο στην πλοκή, ο Ταραντίνο τη διαχειρίζεται με έναν τρόπο που δεν έχει διαχειριστεί ποτέ ξανά χαρακτήρα σε ταινία του, με μια προφανή αίσθηση θαυμασμού αλλά και συμπόνοιας. Πάνω της προσωποποιεί όλα τα 60s, και με το να επιλέγει να αλλάξει την ιστορία και να την αφήσει να επιζήσει, επιτρέπει στην αγαπημένη του δεκαετία να μην τελειώσει ποτέ.

Δεν ενδιαφέρεται να δείξει πώς θα ήταν τα πράγματα αν τα 60s δεν τελείωναν άγρια και απότομα εκείνο το βράδυ της 8ης Αυγούστου του 1969, αρκεί που έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα σύμπαν μιας παράλληλης πραγματικότητας, το οποίο λειτουργεί ως καταφύγιο μέσα στο οποίο βρίσκεται καλά προφυλαγμένη η χαμένη αθωότητα. Ο χαρακτήρας της Τέιτ υπάρχει ως σύμβολο, ως  νοσταλγία και ως το κλειδί για να ξετυλίξεις τη δεύτερη ανάγνωση της ταινίας, με τη σκηνή που βλέπει τον εαυτό της στο σινεμά να είναι με βεβαιότητα η πιο (και ίσως η μοναδική;) συγκινητική σεκάνς ολόκληρης της φιλμογραφίας του Ταραντίνο. Στον αντίποδα, ποτέ δεν ενδιαφέρεται να προσδώσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά στα μέλη της «οικογένειας» του Μάνσον, αφού - πέρα από τα αληθινά γεγονότα – εκπροσωπούν το επερχόμενο τέλος και την ωμή προσγείωση στην πραγματικότητα και τον κυνισμό, νοοτροπίες που είναι εντελώς αντίθετες με ο,τιδήποτε αφορά το «Once Upon a Time… in Hollywood».

Αλλάζοντας το ρου της ιστορίας και δολοφονώντας τους real-life δολοφόνους σε ένα αναμενόμενο κρεσέντο βίας, το οποίο, όμως, σημαίνει τόσα πολλά, ο Ταραντίνο κάνει ξανά το σινεμά πεδίο δύναμης που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, έστω και αν μιλάμε για το παρελθόν. Το «Once Upon a Time… in Hollywood» αναμετράται με μια ήδη χαμένη μάχη με το χρόνο, για 2 ώρες και 40 λεπτά όμως καταργεί την επίδρασή του και καθιστά τα πάντα πιθανά.