Το «Father of the Bride» είναι η σημασία του να βρίσκεις τη θέση σου στον κόσμο

Έξι χρόνια είναι ένα χρονικό διάστημα ικανό για να δημιουργήσει έναν κύκλο νοσταλγίας. Οι πρώτοι τρεις δίσκοι των Vampire Weekend κυκλοφόρησαν μέσα σε πέντε χρόνια, απευθυνόμενοι πάντα σε ανθρώπους που θέλουν να εκφραστούν και να ζήσουν στην εποχή τους. Με την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου τους, και ενώ πια έχουν περάσει έντεκα ολόκληρα χρόνια από το ντεμπούτο τους, συμπίπτουν με τη συλλογική νοσταλγία μιας γενιάς που βίωσε την άνοδο της μπάντας στα χρόνια του Πανεπιστημίου, αναζητώντας αφορμές για να αναβιώσει εκείνες τις εποχές καθώς δυσκολεύεται να συνηθίσει το "3" μπροστά από την ηλικία της.

Για κάποιο λόγο που γνωρίζει μόνο ο προ εξαετίας εαυτός μου, στην Blogovision του 2013 βρήκα οκτώ δίσκους καλύτερους από το "Modern Vampires of the City". Βέβαια, στο συνοδευτικό κείμενο έγραφα τα εξής:

Το "Modern Vampires of the City" είναι η ζωή στην πόλη, είναι τα προβληματικά 25 και το άγχος για το μέλλον, είναι τα φώτα, είναι οι στιγμές που περνάς από τους δρόμους που έζησες την εφηβεία σου και σου σκάνε άσχετες εικόνες από το παρελθόν, είναι η αναμονή για τα Χριστούγεννα, είναι αυτές οι φάσεις της ζωής σου που αγάπησες κάποιο άτομο τόσο έντονα ώστε ένιωσες ότι αν δεν έχεις την εμπιστοσύνη του τότε δε βρίσκεις κανένα νόημα στη ζωή σου, είναι τα βράδια που βγήκες έξω χωρίς να μετανιώσεις που δεν έκατσες σπίτι, είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς το αναπόδραστο του θανάτου όχι ως κάτι το θλιβερό αλλά ως ευκαιρία να ζήσεις τα πάντα, είναι οι φίλοι, είναι το 3ο λεπτό του "Hannah Hunt", είναι *το τώρα*.

Τότε ήμουν σε μια ηλικία και σε μια φάση της ζωής μου που ήθελα κάθε μουσική, κάθε ταινία, κάθε τι που μου αρέσει να εξυπηρετεί κάτι σημαντικό και να έχει την ικανότητα να σου αλλάξει τη ζωή -ίσως επειδή τότε η καθημερινότητά σου δεν έχει πάρει τη φόρμα μιας συγκεκριμένης ρουτίνας και τα περισσότερα μοιάζουν πιθανά να γίνουν μια ζωή. Τώρα, συνεχίζω να ενθουσιάζομαι σε επίσης μεγάλο βαθμό με πράγματα που μου αρέσουν, χωρίς όμως να τα αναζητώ με την ίδια μανία και δίχως να βαφτίζω "σημαντικά" πράγματα που δε με έχουν πρώτα κερδίσει στο βαθμό που πρέπει ώστε να τα θεωρήσω ως τέτοια.

Το "Father of the Bride"είναι ένας δίσκος απαλλαγμένος από μεγάλα stakes. Το "Modern Vampires of the City" ήταν το αποκορύφωμα των ανησυχιών του Ezra και της μπάντας γύρω από τη θνητότητα και την ίδια τη ζωή. Κατά κάποιον τρόπο, είναι σαν το "Father of the Bride" να είναι το "Avengers: Endgame", κάνοντας το δικό του ταξίδι στο χρόνο πίσω στο 2008, το 2010 και το 2013, όταν και κυκλοφόρησαν οι τρεις πρώτοι δίσκοι της μπάντας. Με τον ίδιο τρόπο τότε υπήρχαν πολλά και παράλληλα stakes, τα οποία μπορεί να μοιάζουν αθώα με τα σημερινά δεδομένα, όμως στην εποχή τους ήταν πραγματικά σημαντικά. Σήμερα, η επωδός "I don't wanna live like this, but I don't wanna die" επανέρχεται για να βρεθεί στο επίκεντρο, με διαφορετικό όμως νόημα από την προηγούμενη φορά.

Το Pitchfork στην καθόλα διπλωματική κριτική του για το δίσκο επισημαίνει τις αρετές του, αλλά στο τέλος μένει στη νοσταλγία που ανέφερα ήδη παραπάνω, τονίζοντας πόσο λείπουν οι παλιοί Vampire Weekend με τα άγχη και τις λύπες τους, σε αντιδιαστολή με την πιο χαρμόσυνη τωρινή εκδοχή τους. Κατά έναν τρόπο, τείνω να ενστερνιστώ αυτή την άποψη. Μετά όμως, πατάω ξανά play στο "Father of the Bride" και λέω πως δεν υπάρχει κανένα λάθος στο να βλέπεις τα πράγματα με άλλη ματιά και να θες να το μοιραστείς.

Πιο συγκεκριμένα:

- Το πιανάκι αλά "Freedom" στο "Harmony Hall" μου φτιάχνει εξίσου τη διάθεση και μετά την 50ή ακρόαση.

- Το "This Life" είναι ένα ποπ έπος που αν το indie ή η ροκ μουσική ήταν ακόμη στην επικαιρότητα θα αναγνωριζόταν επιτόπου για τη σπουδαιότητά του.

- Το "Unbearably White" δείχνει την αυτοκριτική που πρέπει να κάνει ολόκληρη η indie σκηνή για να ξεφύγει από την αυτοαναφορικότητά της και να επανέλθει στην επικαιρότητα.

- Το "Sympathy" είναι hands-down το αγαπημένο μου track του δίσκου, και η απόδειξη πως η ωριμότητα συμβαδίζει με το να μην παίρνεις τόσο στα σοβαρά τον εαυτό σου. Θα ήθελα πάρα πολύ η επόμενη ημέρα των Vampire Weekend να στηριχτεί πάνω σε αυτό ως βάση.

- Οι δύο κολλητές συνεργασίες με τον Steve Lacy των The Internet δίνουν χρώμα και φρεσκάδα στο κάπως λιγότερο λαμπερό δεύτερο μισό του δίσκου και τις αγαπώ εξίσου, χωρίς να μπορώ να επιλέξω ποια μου αρέσει περισσότερο.

Αυτό που μου λείπει από το "Father of the Bride" είναι ο δημιουργικός αντίλογος του Rostam, ο οποίος θα μπορούσε να κάνει το δίσκο πιο μαζεμένο σε διάρκεια και σε συνοχή. Από εκεί και πέρα, οι ιδέες και οι μελωδίες είναι εδώ, τα Easter Eggs του Ezra είναι περισσότερα από ποτέ, και μπορεί να λείπει εκείνη η κινητήριος δύναμη που οδήγησε στην κραυγή στο τελευταίο ρεφρέν του "Hannah Hunt", αλλά αυτό δεν πρέπει να είναι κακό.

Εξελισσόμαστε και προχωράμε μπροστά και το 2019 ο κόσμος μοιάζει τόσο με ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, ώστε οι πηγές της quarter-life crisis του 2013 μοιάζουν το ίδιο ανεπίκαιρες σαν την πεποίθηση των "Avengers"  του τότε ότι ο Loki είναι η μεγαλύτερη απειλή στο σύμπαν. Είπαμε, στο κλείσιμο της δεκαετίας βρισκόμαστε στο Endgame και όλα έχουν να κάνουν με το να βρεις πρώτα τη θέση σου στον κόσμο ώστε στη συνέχεια να μπορείς να αντιμετωπίσεις τις προκλήσεις που προκύπτουν. Το "Father of the Bride" είναι ακριβώς ο δίσκος που σηματοδοτεί ότι το να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου δε σημαίνει πως αυτό σε κάνει λιγότερο ενδιαφέρον άτομο.