Σχόλια για τη Μάχη του Winterfell

Όταν ταξιδεύω σε κάποιο νησί, ακόμη και να υπάρχει η δυνατότητα να φτάσω πιο σύντομα στον προορισμό μου με αεροπλάνο, θα προτιμήσω να πάω με πλοίο. Οι ατελείωτες ώρες μεσοπέλαγα είναι μια ιεροτελεστία, με το χρόνο να αλλοιώνεται και όλα ξαφνικά να γίνονται ξανά πιθανά. Όταν ανοίγει η πύλη και βλέπεις μπροστά σου το λιμάνι του προορισμού σου, λίγα πράγματα συγκρίνονται με αυτό το αίσθημα απόλυτης ελευθερίας.

Αυτός είναι και ο λόγος που καταβρώχθησα τα πάντα γύρω από το "Game of Thrones" την προηγούμενη εβδομάδα. Δε θα ξαναβρεθούμε εύκολα μπροστά σε ένα σημείο-σταθμό της ποπ κουλτούρας, όταν η προεργασία μιας ολόκληρης δεκαετίας φτάνει επιτέλους στο πεπρωμένο της. Λάτρεψα τα πάντα γύρω από αυτή την εβδομάδα σαν να περιμένω έναν μεγάλο αγώνα της αγαπημένης μου ομάδας και να είμαι 12 χρονών, πέρασα υπέροχα κατά τη διάρκεια του επεισοδίου -παρακολουθώντας στιγμές με κομμένη την ανάσα λες και είμαι στο σινεμά- και όμως όταν τελείωσε ένιωσα άδειος.

Κυρίως, ένιωσα έντονα τρία πράγματα:

- ότι η σειρά εξαπάτησε το αμέσως προηγούμενό της επεισόδιο -ένα από τα καλύτερα που έχει κάνει- με το να αφήσει σχεδόν όλους χαρακτήρες να επιζήσουν με το ζόρι, όταν τους έχει δώσει ήδη ένα συγκινητικό closure.

- ότι η σειρά δεν αγαπά τόσο τα fantasy στοιχεία της όσο οι περισσότεροι fans της και ήθελε να τα ξεφορτωθεί με έναν εντυπωσιακό τρόπο, χωρίς αυτός να έχει απαραίτητα κάποιο νόημα.

- ότι από τη στιγμή που έπαψε να ακολουθεί τα βιβλία, η σειρά είναι σαν το "MasterChef" αφού μπήκαν πάλι οι παίκτες που είχαν φύγει και ενημέρωσαν τους παλιούς τι απήχηση έχουν έξω.

Η μαγεία του "Game of Thrones" χτίστηκε μέσα από τη διήγηση ιστοριών για το παρελθόν: ιστορίες που έλεγαν οι παλιότεροι για μυθικά πλάσματα στον μακρινό Βορρά, για δράκους και για ήρωες, για δολοπλόκους και για τρελούς βασιλιάδες. Αυτό που νιώθω για τη μάχη του Winterfell αλλά και για όλα τα μεγάλα συμβάντα των δύο τελευταίων σεζόν είναι πως με κάποιον τρόπο αποτελούν περισσότερο κομμάτι μιας τηλεοπτικής Millennial κουλτούρας, παρά τμήμα του Westeros όπως το γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Σαν ο δείκτης σοκ να μετατοπίστηκε όχι στο τι συμβαίνει αλλά στο πώς.

Αυτό δε σημαίνει πως το "The Long Night" δε μου άρεσε. Η αρχή της μάχης με την εμφάνιση της Μελισάνδρης, τη φλόγα στα όπλα των Dothraki και την αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο επιτίθεται ο στρατός των νεκρών, παραδίδει masterclass στο build up του σασπένς. Οι σκηνές μάχης με τους δράκους πάνω από τα σύννεφα είναι έτοιμες να κοσμήσουν οποιοδήποτε σαλόνι, και το κρυφτό της Arya στη βιβλιοθήκη ανήκει στο hall of fame της επίκλησης horror από τη σειρά. Όσο για το bonding του Tyrion με την Sansa, ωριμάζει σαν καλό κρασί (see what I did there?). Και το χαμόγελο του Night King μέσα από τις φλόγες; Chills. Τα 80 λεπτά του επεισοδίου ήταν όσο εντυπωσιακά και δραματικά μας είχαν υποσχεθεί οι δημιουργοί της σειράς. Το μόνο μου πρόβλημα είναι ότι το τέλος του είναι όσο ηρωικό όσο και anticlimactic.

Για να το θέσω σε αναλογία NBA, νιώθω σαν να τελείωσε η περσινή σειρά των Rockets με τους Warriors και τώρα να πρέπει να ενδιαφερθώ για τους τελικούς με τους Cavaliers. Θα νοιαστώ για το ότι είναι ο μεγάλος τελικός, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της έντασης έχει ήδη φύγει.

Το "Game of Thrones" γιγαντώθηκε όχι λόγω των μεγάλων μαχών, αλλά μέσα από τις ατέρμονες συζητήσεις πίσω από κλειστές πόρτες. Αυτές οι συζητήσεις, όμως, απέκτησαν νόημα χάρη στη μόνιμη μεταφυσική απειλή που ελλοχεύει στον Βορρά, σαν ένα συμβολικό γκρίζο σύννεφο. Η επιλογή να τελειώσεις με αυτόν τον κίνδυνο τόσο απλά, με μια fan favorite χαρακτήρα που ανησύχησε για τη συγκεκριμένη απειλή μόνο δύο επεισόδια, μπορεί να ικανοποιεί το θυμικό στο τώρα, αλλά μεταγενέστερα στα μάτια μου φαντάζει ήδη προβληματική.