Το «The Favourite» αποκρυπτογραφεί τα κίνητρα της αγάπης

Η αγάπη είναι πιο εύκολη όταν λειτουργεί ως ο απώτερος σκοπό ενός παιχνιδιού εξουσίας. Δεν απαιτεί μια διαρκή διαδικασία προσαρμογών, ούτε κάποια μεγάλη επένδυση. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιον στο ρόλο του αδύναμου και κάποιον άλλο που να είναι έτοιμος να εκμεταλλευτεί αυτή την κατάσταση ώστε να αισθανθεί συναισθηματικός σωτήρας. Είναι μια κατάσταση που μπορεί να ευδοκιμήσει, αρκεί αυτοί οι δύο ρόλοι να συνεχίσουν να υπάρχουν απαράλλαχτοι στο διηνεκές.

Το «The Favourite» δεν ήμουν σίγουρος σε ποιο βαθμό ανυπομονούσα να το δω, ακριβώς επειδή δεν ήμουν βέβαιος αν και ως πού αυτή είναι μια ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, δίχως την πένα του Ευθύμη Φιλίππου σαν βάση του. Ευτυχώς, και προς σχετική έκπληξή μου, πρόκειται για μια ταινία που έχει σε κάθε τι τη σφραγίδα του σκηνοθέτη της, ώστε αυτή να είναι η στιγμή κατά την οποία στα μάτια μου ο Λάνθιμος καθίσταται μια ξεχωριστή και μοναδική στο σήμερα περίπτωση δημιουργού. Δεν υπάρχει ταινία του που να μη μου έχει αρέσει, αλλά εδώ ας πούμε πως μου γίνεται ξεκάθαρο το ποσοστό για το οποίο ευθύνεται ο ίδιος.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σου αρέσει το «The Favourite», αλλά η ανάγνωση που προτιμώ περισσότερο είναι αυτή που σχετίζεται με την εισαγωγή αυτού εδώ του κειμένου. Και αυτό γιατί πρωτίστως είναι ένα twisted love story, το οποίο εκτυλίσσεται και αποκαλύπτεται μέσα από τη δυναμική των σχέσεων ανάμεσα στις τρεις πρωταγωνίστριές του. Για μια άλλη φορά, ο Λάνθιμος θέτει στο επίκεντρό του την πολυπλοκότητα αυτών των σχέσεων, ώστε να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από αυτό που βλέπουμε, σαν ένα προσεγμένο πείραμα, τα αποτελέσματα του οποίου τα αναλύει στη δικαιοδοσία του ο ίδιος ο θεατής.

Αυτός ο διαρκής διάλογος των ταινιών του Λάνθιμου με το κοινό αλλά και με την κοινωνία είναι τελικά ο λόγος που εκτιμώ τόσο τη φιλμογραφία του, αφού ενώ ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει και πώς θα το μεταφέρει, δε σου επιβάλλεται ποτέ και σε αφήνει να σκεφτείς τη δική σου εκδοχή ανάλογα με τα βιώματά σου. Πέρα από το φανταστικό φινάλε, οι αγαπημένες μου σκηνές είναι αυτές της σκοποβολής ανάμεσα στην Sarah της Weisz και την Abigail της Stone, με το στόχο να μην είναι κανένας άλλος πέρα από την αγάπη/εύνοια της βασίλισσας. Εκεί είναι που συντελείται η επίδειξη δύναμης ανάμεσα στις δύο διεκδικήτριες της βασιλικής εύνοιας και αναμετράται η επιρροή τους.

Μέχρι να φτάσουν εκεί που θέλουν, περιφέρονται από δωμάτιο σε δωμάτιο στους υπερπολυτελείς διαδρόμους του παλατιού, καθώς προσπαθούν να βρουν αυτό που θα τους δώσει το προβάδισμα. Η καρτ ποστάλ του φιλμ είναι η εικόνα της Sarah με αίματα από το στόχο που βρήκε η Abigail. Η αγάπη δεν είναι πάντα λουλούδια και σοκολάτες. Μερικές φορές είναι τόσο υπολογιστική και ιδιοτελής σαν ένα παιχνίδι σκοποβολής. Ξεκάθαρα το φετινό «Phantom Thread», και αυτό είναι από τα μεγαλύτερα κοπλιμέντα που μπορείς να κάνεις για μια ταινία αυτή τη στιγμή.