Η Mitski αξίζει την αγάπη σου

Η Αθήνα είναι μια άσχημη πόλη. Μπορεί να έχω μάθει να περνάω καλά σε αυτή, αλλά υπάρχουν στιγμές που αυτή η αρχιτεκτονική δυσμορφία της φαντάζει δυσβάσταχτη, στο βαθμό που το μόνο το οποίο μπορεί να σε κρατήσει μακριά από τη μελαγχολία είναι το να τσεκάρεις αεροπορικά εισιτήρια για ταξίδια που μάλλον δε θα κάνεις ποτέ. Κάθε φορά που επιστρέφεις σε αυτή την πόλη, απαλλαγμένος από το μαξιλαράκι της βολής και της αποδοχής της καθημερινότητας, τη βλέπεις ξανά σαν την φυλακή από τσιμέντο που είναι στην πραγματικότητα.

Η μουσική της Mitski μοιάζει φτιαγμένη για να καταναλωθεί από Millennials που προσπαθούν να χτίσουν τη ζωή τους σε κάποια αχανή μεγάλη πόλη. Άλλωστε και η ίδια έχει ζήσει σε διάφορες μεγάλες πόλεις, πηδώντας ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες, στο βαθμό που αυτή η αίσθηση της αστάθειας και του χάους αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς της. Στα 27 της, κυκλοφορεί τον πέμπτο της δίσκο, αν και νιώθεις πως βρίσκεται στον δεύτερο ή τον τρίτο. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το αμέσως προηγούμενο «Puberty 2», οπότε το «Be the Cowboy» μοιάζει το real deal, ο δίσκος αυτός που αποτελεί την κορύφωση μιας καριέρας και που στη συνέχεια δύσκολα επαναλαμβάνεται.

Δε χρειάζεται να πω ότι η Mitski «φτιάχνει εξομολογητική μουσική για να ταυτιστούν όλες οι ευαίσθητες indie ψυχές» ή κάτι τέτοιο. Είναι αλήθεια πως οι στίχοι της είναι αρκετά προσωπικοί, σε ένα μυστηριακό επίπεδο ωστόσο, δίχως να μιλάει πάντα για κάτι ευθέως κατανοητό ή για συναισθήματα που αφορούν μονάχα την ίδια. Ούτε χρειάζεται ο δίσκος να σου «τα σκάσει» κατευθείαν απλά επειδή πήρε 8.8 στο Pitchfork. Μπορεί η μουσική της Mitski να προσεγγίζει ποπ φόρμες, δεν υπάρχουν όμως ρεφρέν, ούτε προφανή σημεία από τα οποία θα πιαστείς ώστε να σου ξεδιπλωθούν τα κομμάτια.

Δεν υπάρχει ένα «Your Best American Girl» στο «Be the Cowboy», κάτι το οποίο είναι καλύτερο για τη ροή του δίσκου, αφού είναι καθαρά προσωπικό για τον καθένα από πού θα πιαστεί για να συνδεθεί μαζί του. Μόλις δύο κομμάτια ξεπερνούν οριακά τα 3 λεπτά και είναι τέτοιο το χτίσιμο της ατμόσφαιρας που αν αφαιρέσεις ένα τραγούδι ή αν αλλάξεις τη σειρά χαλάει όλο το mood.

Το «Be the Cowboy» δεν είναι ένας δίσκος που θα τον βάλεις να τον ακούς στο background όσο δουλεύεις ή κάνεις κάτι άλλο, ούτε θα τον ακούσεις έξω στο δρόμο αν δεν έχεις πρώτα συνδεθεί μαζί του. Για την Mitski, είναι το άλμπουμ μέσα από το οποίο βρήκε ξανά τον εαυτό της και μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή με τα συναισθήματά της μετά από μια μακρά περίοδο νομαδικής ζωής και περιοδειών. Για αυτό το λόγο ίσως και να προϋποθέτει να διακατέχεσαι από μια συγκεκριμένη ανησυχία την οποία θα βρει και θα τονίσει, ώστε να το αγαπήσεις πραγματικά και να μην το ακούς από μακριά με μια κάποια ακαδημαϊκή υπεροψία.

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως αν δεν είσαι σε φάση, η Mitski μοιάζει τόσο απόμακρη και μυστήρια όσο την Lauren στην αρχή του «Terrace House: Aloha State», μέχρι να μπει στο παιχνίδι ο Taishi και να καταλάβεις ότι πίσω από ο,τιδήποτε άλλο, είναι μια 18χρονη κοπέλα. Μόνο όταν ακούς την Mitski από αληθινή ανάγκη και όχι από ψυχαναγκαστική υποχρέωση μπορείς να νιώσεις το συναισθηματικό φορτίο που φέρει η μουσική της. 

Για εμένα το «Be the Cowboy» είναι ένας δίσκος αληθινού πάθους, από αυτούς που δε βρίσκεις με τόση ευκολία ώστε να βαφτίζεις ως τέτοιους πολλούς που δεν το αξίζουν. Είναι φτιαγμένος ακριβώς για αυτή την ασφυκτική αίσθηση μοναξιάς που νιώθεις όταν τελειώνει το καλοκαίρι, αφού ό,τι και να λέμε τότε είναι που αισθάνεσαι πως πέρασε ένας ακόμη χρόνος και αντιλαμβάνεσαι την οποιαδήποτε αίσθηση της ματαιότητας πιο απογυμνωμένη. Η λύση είναι τα διαφόρων λογής ταξίδια -το πάθος για κάτι ή για κάποιον που αγαπάς- και η πραγμάτωσή τους. Αυτός ο δίσκος είναι ακριβώς το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης διεργασίας. Δεν υπάρχει κάποιο άλλο κομμάτι που να εκφράζει καλύτερα την κατάσταση στα late 20s από το «Nobody». Μπορεί να περνάς κρίσεις μοναξιάς και να νιώθεις για πρώτη φορά τόσο έντονα ότι τίποτα δεν έχει σημασία, αλλά και πάλι θα βγεις να χορέψεις γιατί ξέρεις πως αυτό πρέπει να κάνεις.