Pop Court

Κάπου διάβασα αυτές τις μέρες πως οι τρέχουσες εξελίξεις αποτελούν την απότομη εισαγωγή μας στον 21 ο αιώνα. Είναι αλήθεια πως πριν από 30, 50 ή και 80 χρόνια, οι προβλέψεις για το πώς θα είναι ο κόσμος το 2020 έμοιαζαν εντελώς διαφορετικές από την πραγματικότητα μέχρι και αυτόν τον Φεβρουάριο, μόνο για να έρθει ένας Μάρτιος που θα μείνει στην ιστορία και να κάνει ρεαλιστικά τα σενάρια δυστοπίας που οραματίστηκαν τα βιβλία και οι ταινίες του 20ού αιώνα. Μέσα σε αυτό το πρωτόγνωρο μονοθεματικό σκηνικό, συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των Dum Dum Girls , “ I Will Be ”, και είναι από τις φορές που δέκα χρόνια μοιάζουν ακριβώς τόσα. Το 2010 ήταν ακόμη ασαφές ποια θα είναι η μουσική κατεύθυνση της νέας δεκαετίας. Τα 00 s ήταν μια μαξιμαλιστική από κάθε άποψη δεκαετία, μια εποχή άκρατης ευδαιμονίας, με τη μουσική να δανείζεται αυτή την ταυτότητα – για πολύ καλό και για πολύ κακό. Ωστόσο, δύο χρόνια μετά την κρίση του 2008, ο κόσμος είχε ήδη ...

Θυμάμαι μια συνέντευξη του David Bowie από τα 90 s στην οποία είχε πει ότι από τη στιγμή που έκλεισε τα 20, έκτοτε ένιωθε σαν να μη μεγάλωσε ούτε μια μέρα και ξαφνικά να ξύπνησε 50. Στο μεσοδιάστημα, όμως, αντιμετώπιζε ό,τι καινούριο παρουσιαζόταν με τη φρεσκάδα και τον ενθουσιασμό ενός 20χρονου, ο οποίος είναι λευκό χαρτί έτοιμο να γεμίσει από τα νέα ερεθίσματα. Αυτά τα λόγια μου χαράχθηκαν επιτόπου, ίσως επειδή ανέκαθεν είχα μια αγωνία να παραμένω επίκαιρος στην κάθε εποχή που ζω, όχι ως παρατηρητής μα με την ικανότητα να αναγνωρίζω και να εκτιμώ πραγματικά ό,τι νέο συμβαίνει γύρω μου. Με τα χρόνια, παρατηρώ πως αυτή είναι μια εγγενής υπαρξιακή αγωνία της γενιάς μου, με προεκτάσεις την παρατεταμένη εφηβεία και την ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση της νεότητάς της - μέσω συνεχών αντιφατικών αναρτήσεων στα social media που δηλώνουν πόσο γερασμένοι είναι, ελπίζοντας πως η στιγμή που θα το εννοούν θα αργήσει να έρθει. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους που δεν είμαστε Bowie , έχ...

Οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι η υπόσχεση της ξεκούρασης από τους έντεκα μήνες πειθήνιας ρομποτικής εργασίας. Δεν είναι ούτε η εκπλήρωση του ναρκισσιστικού εγώ μας για να ανέβει πιο ψηλά στο αόρατο βάθρο του καταναγκαστικού αυγουστιάτικου Instagram. Δεν είναι το κυνήγι της χαμένης από την καθημερινότητά μας λίμπιντο - η ψευδαίσθηση ότι η περιπέτεια υπάρχει ακόμη στη ζωή μας - ούτε η αναπλήρωση του υγρού στοιχείου που τόσο λείπει από τις μέρες και τις νύχτες μας στο τσιμέντο. Πρωτίστως, κάθε καλοκαιρινή απόδραση δίπλα σε κάποια παραλία συνιστά μια ακραία και βαθύτατη πίστη στις ανθρώπινες σχέσεις. Κάθε ηλιοκαμένη επίσκεψη στην ξεραΐλα του Αιγαίου συνοδεύεται από την ανώτερη ελπίδα για μια ανθρώπινη σύνδεση, αυθεντική όσο και στέρεη, απαλλαγμένη από τα τεχνητά γλυκαντικά που αποκτά ανάμεσα στους καφέδες και στα ποτά στα νέα κουλ στέκια της πόλης.  Οι καλοκαιρινές διακοπές είναι ο καθρέπτης της αστικής σου ρουτίνας. Δεν αφήνεις πίσω το παλιό ταλαιπωρημένο κέλυφος του ε...