Pop Court

Όσο μεγαλώνω νιώθω ότι εκτιμώ όλο και περισσότερο οτιδήποτε σχετίζεται με το Halloween , ίσως επειδή αποτελεί μια αισθητική σταθερά μερικών ανθρώπων να διαφοροποιηθούν από το επιθετικό κιτς που μαστίζει αυτή τη χώρα και που εξαπλώθηκε από τη στιγμή που τα social media εξελίχθηκαν από την hip διαδικτυακή συνάθροιση μερικών ανθρώπων που θέλουν να είναι μες στα πράγματα σε επέκταση ολόκληρης της «εκεί έξω ζωής». Ίσως πάλι είναι ένας δικός μου ευσεβής πόθος να βρίσκομαι κάπου που ο καιρός ευνοεί σκοτεινή εικονοποιία και ταυτόχρονα ένα αίσθημα πηγαίας ζήλειας προς όσους έχουν τη δυνατότητα να βρίσκονται εκεί. Η μόνιμη παρουσία του ήλιου και της ζέστης σε αυτή τη χώρα νιώθω ότι βοηθά μόνο στην αναπαραγωγή ανθρώπων και ιδεών που νιώθουν ίλιγγο απέναντι σε ό,τι μπορεί να βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια. Το σίγουρο είναι πως μου αρέσει που εδώ και μερικά χρόνια υπάρχει μια κινητικότητα γύρω από Halloween πάρτι, events και pop - ups , ακόμη και αν είμαι το τελευταίο άτομο που θα ...

Σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό πόσο άσχημο είναι που έχει επικρατήσει η τάση στην αγορά εργασίας του να θεωρείται ως απόλυτα κερδοφόρα επιλογή ζωής η ενασχόληση με καθαρά τεχνοκρατικές προοπτικές καριέρας, όπως η γνώση υπολογιστών ή τα οικονομικά, χωρίς παράλληλα να θεωρείται σημαντικό να ασχολείσαι με τέχνες ή με ιδέες πέρα από το επάγγελμά σου. Και την ίδια στιγμή σκέφτομαι πόσο εγωιστής και εγωκεντρικός είμαι που βλέπω τα πράγματα έτσι, ίσως επειδή για εμένα η συζήτηση γύρω από τις τέχνες και την ποπ κουλτούρα και τις ιδεολογίες που αυτές άπτονται είναι τόσο σημαντική και για χρόνια υπήρξε και το επάγγελμά μου. Πριν από κάποιες μέρες, διάβασα στον New Yorker ένα άρθρο για την άνοδο των « bullshit jobs » , οι οποίες έχουν μοναδικό σκοπό να βγάλεις χρήματα από αυτές, δίχως να σου αποφέρουν καμία απολύτως ευχαρίστηση πέρα από τη στιγμή που κάνεις ανάληψη από την τράπεζα. Για κάποιους αυτό είναι αρκετό, η αλήθεια είναι όμως ότι είναι λίγο λυπηρό να περνάς τόσες ώρες της ζωής...

Το «Μπλουμ» της Nalyssa Green είναι ένας δίσκος για να τον ακούσεις σε διάφορες φάσεις. Καθώς έχεις τελειώσει αργά από τη δουλειά και είναι ακόμη Τετάρτη και αναρωτιέσαι μήπως χάνεις το νόημα της ζωής όπως το φανταζόσουν και αν ποτέ θα καταφέρεις να νιώσεις ξανά την ανεμελιά και την ελευθερία των  early  20 s   σου. Σκέφτεσαι πως αν αργήσεις να γυρίσεις σπίτι τότε ίσως το μόνο που θα κάνεις είναι να πας να κοιμηθείς κατευθείαν για να ξυπνήσεις και να οδηγηθείς πάλι προς το γραφείο. Παρόλα αυτά, βάζεις τα ακουστικά και αποφασίζεις να κάνεις μια βόλτα πριν γυρίσεις γιατί το χρειάζεσαι. Το δικό σου Αιγάλεω μπορεί να είναι η Νέα Σμύρνη, το Χαλάνδρι, η Κηφισίας ή το ίδιο το Κέντρο της πόλης. Και κάπου ανάμεσα στη ζεστασιά που βγάζουν τα φώτα των δρόμων και στη μακρινή αραιή βουή των αυτοκινήτων που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, αρχίζουν να σου σκάνε αναμνήσεις από όλες τις άλλες φορές που έχεις περπατήσει αυτούς τους δρόμους -όμορφες ή άσχημες, δεν έχει σημασία- και νι...