Pop Court

Όπως το έβλεπα πάντα εγώ, υπάρχουν δύο ειδών σινεφίλ (και αναφέρομαι σε αυτούς που πηγαίνουν τακτικά σινεμά και δε βλέπουν απλώς πέντε ταινίες το χρόνο): αυτοί που πηγαίνουν σινεμά ώστε να διυλίσει ήδη βιωμένες εμπειρίες υπό ένα διαφορετικό πρίσμα και αυτοί που αντιμετωπίζουν την κινηματογραφική αίθουσα ως την ευκαιρία να ρίξουν μια κλεφτή ματιά στη ζωή που συμβαίνει έξω από αυτήν. Το «Climax» του Gaspar Noe είναι λοιπόν μια ταινία που καταφέρνει να καλύψει στο έπακρο και τις δύο αυτές οπτικές γωνίες. Το σινεμά του Noe πάντα το εκτιμούσα, αλλά το αντιμετώπιζα περισσότερο ως ένα βίωμα, ως κάτι που θα με κάνει να ζήσω μια εμπειρία πέρα από την καθημερινότητα. Η διαφορά είναι πως ο ίδιος ο Noe θεωρεί πάντα πως κάθε ταινία του συνιστά όχι μόνο μια άσκηση σοκ, αλλά και ένα βαθυστόχαστο σχόλιο γύρω από τη ζωή και το θάνατο. Βέβαια, η εικόνα που παράγει είναι τόσο δυνατή ώστε να μιλά από μόνη της. Όταν, λοιπόν, επιφορτίζεται με ένα επιπρόσθετο φορτίο, τότε αυτό που βγαίνει προς τα έξ...

(spoilers φυσικά) Φαίνεται παράξενο το πώς φτάσαμε κιόλας στην πέμπτη σεζόν του «BoJack Horseman». Όχι τόσο με την έννοια του πόσο γρήγορα περνά ο καιρός (αυτό είναι κάτι που σε απασχολεί αφού δεις τα επεισόδια), αλλά πιο πολύ παρακολουθώντας πόσο δημιουργική παραμένει η σειρά και πώς καταφέρνει διαρκώς να εξελίσσεται, την ίδια στιγμή που οι περισσότερες σειρές σήμερα δυσκολεύονται να παραμείνουν επίκαιρες ακόμη και κατά τη διάρκεια της δεύτερης σεζόν τους. Την τέταρτη σεζόν τη θεωρώ την κορυφαία της σειράς από κάθε άποψη, αφού επένδυσε στη σχέση του BoJack με τη μητέρα του, με αποκορύφωμα το 11ο επεισόδιο το οποίο ήταν τόσο ολοκληρωτικά καθηλωτικό σε συναισθηματικό επίπεδο ακριβώς επειδή αποτέλεσε την «έκρηξη» της προεργασίας που λειτουργούσε βραδυφλεγώς ως τότε. Με κάποιον τρόπο όμως, η κάθε σεζόν καταφέρνει να χτίζει πάνω στα επιτεύγματα της προηγούμενης και να μαθαίνει από τα αδύναμα σημεία και έτσι να εξελίσσεται. Έτσι, από ένα σημείο και έπειτα η σειρά γίνεται ολοένα και...

Το πιθανότερο είναι ότι ποτέ δε θα ταξιδέψω σε όλα τα μέρη που θέλω. Τα ταξίδια και η προοπτική τους είναι από τα πολύ λίγα πράγματα που καταφέρνουν να διατηρούν ακέραιο τον ενθουσιασμό μου με το πέρασμα των χρόνων, αν και ίσως συμβαίνει επειδή απλά είναι τόσο σπάνια ώστε να μην μπορώ να κάνω διαφορετικά από το να χαρώ αληθινά όταν έρχονται. Το καλό βέβαια είναι ότι έχω μάθει να μη θεωρώ ταξίδια μόνο όσα χρειάζονται ένα μεταφορικό μέσο για να σε πάνε από ένα σημείο στο άλλο, αλλά και όσα συγκροτούνται μέσα στο μυαλό και στο σώμα σου. Μερικά από τα ταξίδια που δεν απογοητεύουν ποτέ είναι αυτά της μουσικής. Είναι τόσο δύσκολο να ακούσω ένα δίσκο που να τον λατρέψω τόσο πολύ ώστε να με ταράξει κανονικότατα ώστε μετά από κάποιες ακροάσεις να λειτουργεί κάτι παραπάνω από  background   noise   σε μια αποστειρωμένη  corporate   κανονικότητα. Ίσως αυτή η τάξη που επιβάλλει η καθημερινότητα και η οποία σου απαγορεύει να αποκλίνεις με έντονα συναισθήματα τις περισ...

Λίγα πράγματα μπορούν να σε τρελάνουν όσο η ζέστη του Σεπτέμβρη. Από τη μία, δε γίνεται να ξεχάσεις πως πάντα ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας με ζέστη και σε συνδυασμό με την υγρασία η κατάσταση γίνεται ενίοτε ασφυκτική. Από την άλλη βέβαια, όταν θεωρητικά το καλοκαίρι έχει περάσει και μαζί και οι διακοπές σου (γιατί καλοκαίρι δεν είναι ο «καλός καιρός», αλλά η προσμονή για τις ημέρες των διακοπές), το να συνεχίσεις να ζεις σε ένα τόσο ασφυκτικό περιβάλλον παρατεταμένης ζέστης, σου δίνει την αίσθηση ότι το εδώ και το τώρα βρίσκεται σε παύση και βρίσκεσαι στο παρελθόν που δε λέει να ξεκολλήσει. Όσα ωραία και να έχει ο Σεπτέμβρης (Νύχτες Πρεμιέρας, ενίοτε μεγάλες διοργανώσεις μπάσκετ, όρεξη για νέα ξεκινήματα), δε γίνεται παρά να θέλεις να κυλήσουν όλα σε  fast   forward   και να μπορείς να κυκλοφορείς σαν άνθρωπος με τα φθινοπωρινά σου ρούχα, ανασαίνοντας ψυχρό αέρα. Τα τελευταία χρόνια αυτές τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη νιώθω όλα τα υπαρξιακά μου να μου τα σκάνε...