Pop Court

Πριν από κάποια χρόνια είχα γράψει στο Twitter ότι την άνοιξη θα είσαι για πάντα 19. Τότε, όλοι ήμαστε πιο νέοι και αθώοι και όντας στα early 20s, μου ήταν πολύ εύκολο να το γράψω αυτό χωρίς να αισθανθώ οποιοιδήποτε βάρος πίσω από τις λέξεις. Σήμερα, με την άνοιξη να έχει μπει κάπως δυναμικά και καθώς βρίσκομαι λίγους μήνες μακριά από το να κλείσω την τελευταία δεκαετία που θα είμαι relevant δίχως να χρειαστεί να προσπαθήσω, συνεχίζω να πιστεύω αυτό που είχα γράψει, με διαφορετική ωστόσο οπτική. Ένας από τους λόγους που μου αρέσει ο χειμώνας είναι γιατί δεν υπάρχουν χαμένες μέρες. Όταν ο ήλιος δύει νωρίς και το κρύο οξύνει τα ένστικτά σου που αφορούν την αυτοπροστασία, αν περάσεις έξι μέρες μέσα στο σπίτι ή σε ένα γραφείο και βγεις την έβδομη, τότε θα αισθανθείς πως δεν έχασες τίποτα και κέρδισες μια εμπειρία. Την άνοιξη όμως, η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει και η φύση σε καλεί να την προσέξεις. Αν βγάλεις όλη τη μέρα στη δουλειά και φύγεις αφού εχει πέσει ο ήλιος, θα νιώσεις πως έχα...

Αυτή την εβδομάδα το Ringer δημοσίευσε ένα εκτενές άρθρο/ρεπορτάζ για το πέρασμα του Ρικ Πιτίνο από την Ελλάδα, το οποίο βρήκα απολαυστικό με έναν πρωτοφανή τρόπο. Εκτός δηλαδή από το πόσο καλογραμμένο είναι, καταφέρνει να είναι συναρπαστικό με το πώς σε κάνει να βλέπεις κάποιες καταστάσεις που ξέρεις πως είναι προβληματικές, αλλά τώρα να τις αντιλαμβάνεσαι από την προοπτική ενός ανθρώπου που εκφράζει μια μερίδα του κόσμου με την οποία νιώθεις πως έχεις περισσότερα κοινά. Ακόμη και αν διάβαζα δηλαδή ένα κείμενο της εγχώριας αθλητικής αρθρογραφίας (εδώ γελάμε) που θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, η δυναμική του δε θα ήταν η ίδια όπως αυτή ενός ανθρώπου που βλέπει το δικό σου επίκεντρο σαν μια απομακρυσμένη εξορία. Η ματιά του έχει μια παρθένα αντίληψη, και μέσω αυτής βλέπεις κι εσύ για μια στιγμή το δικό σου κόσμο όπως είναι, μακριά από το διαστρεβλωτικό πρίσμα του προσωπικού βιώματος. Όσο pretentious και αν φαίνεται, αυτός είναι και ο πιο απλός και εύκολος τρόπος που μπορο...