Pop Court

Θυμάμαι μια συνέντευξη του David Bowie από τα 90 s στην οποία είχε πει ότι από τη στιγμή που έκλεισε τα 20, έκτοτε ένιωθε σαν να μη μεγάλωσε ούτε μια μέρα και ξαφνικά να ξύπνησε 50. Στο μεσοδιάστημα, όμως, αντιμετώπιζε ό,τι καινούριο παρουσιαζόταν με τη φρεσκάδα και τον ενθουσιασμό ενός 20χρονου, ο οποίος είναι λευκό χαρτί έτοιμο να γεμίσει από τα νέα ερεθίσματα. Αυτά τα λόγια μου χαράχθηκαν επιτόπου, ίσως επειδή ανέκαθεν είχα μια αγωνία να παραμένω επίκαιρος στην κάθε εποχή που ζω, όχι ως παρατηρητής μα με την ικανότητα να αναγνωρίζω και να εκτιμώ πραγματικά ό,τι νέο συμβαίνει γύρω μου. Με τα χρόνια, παρατηρώ πως αυτή είναι μια εγγενής υπαρξιακή αγωνία της γενιάς μου, με προεκτάσεις την παρατεταμένη εφηβεία και την ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση της νεότητάς της - μέσω συνεχών αντιφατικών αναρτήσεων στα social media που δηλώνουν πόσο γερασμένοι είναι, ελπίζοντας πως η στιγμή που θα το εννοούν θα αργήσει να έρθει. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους που δεν είμαστε Bowie , έχ...