Το «Too Old to Die Young» είναι ένας 13 ωρών εφιάλτης χωρίς διαφυγή
Μου αρέσει ο Nicolas Winding Refn. Νομίζω δηλαδή. Μπορεί να είναι γεμάτος εμμονές, μπορεί η ιδέα που έχει για τον εαυτό του να τον οδηγεί σε μια αυτάρεσκη σοβαροφάνεια, αλλά σε αυτό το στάδιο δεν έχει να κρύψει τίποτα. Βρίσκεται απαλλαγμένος από κάθε είδους hype, αφού έχουμε απομακρυνθεί ήδη αρκετά από το “Drive” και όπως το έχει ξεκαθαρίσει και ο ίδιος με τις επιλογές του, κανείς πια δεν περιμένει να δει κάτι αντίστοιχο από αυτόν. Με κάθε νέα του δουλειά οι haters αυξάνονται και οι fans μειώνονται και καθώς ο ίδιος ο Refn ανακυκλώνει τα ίδια συστατικά, η ένταση των αντιδράσεων περιορίζεται, στο βαθμό που μάλλον αφορά ένα ακραιφνώς σινεφίλ και καλτ κοινό. Στο “Too Old to Die Young” οι συνθήκες είναι γνώριμες, αλλά ταυτόχρονα και τόσο διαφορετικές. Στον Refn δίνεται η δυνατότητα για πρώτη φορά να πειραματιστεί με το τηλεοπτικό φορμάτ, δημιουργώντας κάτι που δε μοιάζει ούτε με τηλεόραση αλλά ούτε ακριβώς με σινεμά και το οποίο περισσότερο ακολουθεί τη δομή της τρίτης σεζόν...